ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ
ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ 62. Η καρυδιά.
Μιά φορά και έναν καιρό, μια καρυδιά
στεκόταν στην άκρη ενός δρόμου και έκαμνε πολύ καρπό.
Οι περαστικοί την χτυπούσαν με πέτρες και
με ραβδιά για να ρίχνουν κάτω τα καρύδια και να τα μαζεύουν.
"Άθλια
ζωή!", παραπονιόταν η καρυδιά, "επειδή
προσφέρω τόση ευεργεσία στους ανθρώπους, υφίσταμαι τόσα χτυπήματα απο
αυτούς".
Απόδοση από το πρωτότυπο Ανδρέας Μελεζιάδης
***************************************************************
***************************************************************
Καρύα
Καρύα τις ἐν ὁδῷ ἱσταμένη καρπὸν ἔφερε
πολύν.
Οἱ δὲ παροδῖται λίθοις αὐτὴν καὶ βάκλοις
κατέκλων διὰ τὰ κάρυα.
Ἡ δὲ οἰκτρὸν ἔφη·
Ὦ ἀθλία
ἐγώ, ὅτι οὕς τῷ καρπῷ μου εὐφραίνω, ὑπὸ τούτων δεινὰς ἀντιλαμβάνω χάριτας.’’
Ο ΜΥΘΟΣ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΟΤΙ…
Ὅτι τοὺς ἀχαρίστους καὶ κακούργους, τοὺς ἀντὶ ἀγαθῶν κακὰ αντιδιδόντας,
ὁ μῦθος ἐλέγχει.
Και ένα σχετικό ποίημα
"Κύπρο
μου, απο τα δέντρα σου τη χαρουπιά πονώ·
πάντα
σγουρή και πρόσχαρη, μήτε νερό δεν θέλει.
Γεννά
απ' της ρίζας τον χυμό καρπό παντοτινό,
Ραβδίζουν
την αλύπητα κι αυτή τους δίνει μέλι!".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου