ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ 5743 (10/10/26)

 

 ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ 5743 (10/10/26)

Τα σχόλια με μπλέ γράμματα και με σιέλ υπογραμμιση, όπου και αν υπάρχουν, είναι δικά μου.

Η «ΕΝΔΕΚΑΔΑ» ( + ) ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

      1)     ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (10/10/2026)

2)     ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ( 10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ )

3)     Η ΑΡΕΤΗ ΣΤΗΝ ΑΠΛΗ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗ Δημήτρης Μπάκας

4)     ΕΜΣ: ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ,  (19/10/2026, ΩΡΑ 19:00)..

5)     Η Είσοδος της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Ελλάδα.. Ιωάννης Κρασσάς

6)     ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ 1821.Ένας άγνωστος μεγάλος ήρωας (3o από 9 μέρη). Σωκράτης Σίσκος

7)     ΩΡΑΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ Λάζαρος Μπερβερίδης

8)     «Πάμε να κάνουμε μια καντάδα;»

9)     Πετρέλαιο θέρμανσης: Προς τα 1,60 ευρώ το λίτρο η πρεμιέρα – Τα σενάρια για επιδότηση και χαμηλότερη τιμή..

10)  Αναστέλλουν τις κινητοποιήσεις τους οι αλιείς με το βλέμμα στις κυβερνητικές δεσμεύσεις..

11)  Η Μάχη της Καρμπάλα (10/10/680 μ.Χ. )

12)  Η μάχη του Πουατιέ (10/10/732 μ.Χ)

13)  Διαμάντια και αίμα….. ο «απωθημένος» πόλεμος των Μπόερς(10/10/1899) ..

14)  ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ( 10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ )

ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (10/10/2026)

 ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ( 10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ )

 ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Πέθανε ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος (1947 – 2026)

Όρσον Γουέλς (1915 – 1985)

Εντίθ Πιαφ (1915 – 1963)

Το πραξικόπημα Κονδύλη και η παλινόρθωση της μοναρχίας (1935)

Άγιοι Ευλάμπιος και Ευλαμπία

Μουσταφά Ελ-Αμπαντί (1928 – 2017)

Γεώργιος Μαυρομιχάλης (1800 – 1831)

Τζουζέπε Βέρντι (1813 – 1901)

Γεώργιος Βλάχος (1886 – 1951)

Χάρολντ Πίντερ (1930 – 2008)

Η ιστορία του Pac-Man (1979)

Γιουλ Μπρίνερ (1920 – 1985)

Κρίστοφερ Ριβ: (1952 – 2004) Ο πρώτος «Σούπερμαν», που έμεινε παράλυτος

Μπέμπα Δόξα (1919 – 2000)

Θελόνιους Μονκ (1917 – 1982)

Δήμος Θέος (1935 – 2019)

Πάμπλο Καζάλς (1876 – 1973)

Η ΑΡΕΤΗ ΣΤΗΝ ΑΠΛΗ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗ

 ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΦΙΛΩΝ

ΕΜΣ: ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, (19/10/2026, ΩΡΑ 19:00)

 ΕΔΩ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η Είσοδος της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Ελλάδα

 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ 1821.Ένας άγνωστος μεγάλος ήρωας (3o από 9 μέρη)

 ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΩΡΑΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ 

«Πάμε να κάνουμε μια καντάδα;»

 ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ

Πετρέλαιο θέρμανσης: Προς τα 1,60 ευρώ το λίτρο η πρεμιέρα – Τα σενάρια για επιδότηση και χαμηλότερη τιμή

 ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Αναστέλλουν τις κινητοποιήσεις τους οι αλιείς με το βλέμμα στις κυβερνητικές δεσμεύσεις

 ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Η Μάχη της Καρμπάλα (10/10/680 μ.Χ. )

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Η Μάχη της Καρμπάλα (10/10/680 μ.Χ. )

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

https://www.sansimera.gr

    Ένοπλη συμπλοκή, κατά την οποία ο Χουσεΐν ιμπν Αλί, εγγονός του προφήτη Μωάμεθ και διεκδικητής τής διαδοχής του χαλιφάτου, ηττήθηκε και σκοτώθηκε από στρατιωτική δύναμη του Ομεϋάδη χαλίφη Ζιγιάντ Α'.    Έγινε στις 10 Οκτωβρίου 680 (10 Μουχαράμ 61, σύμφωνα με το Ισλαμικό Ημερολόγιο) κοντά στην πόλη Καρμπάλα (του σημερινού Ιράκ). Η έκβαση της αναμέτρησης βοήθησε στη σταθεροποίηση της δυναστείας των Ομεϋαδών, που είχε την έδρα της στη Δαμασκό. Η επέτειος τής μάχης, όμως, έγινε για τους Σιίτες μουσουλμάνους ημέρα δημόσιου πένθους.

    Όταν οι οπαδοί τού Αλί, γαμπρού τού προφήτη Μωάμεθ, εξεγέρθηκαν στην Κούφα (του σημερινού Ιράκ) εναντίον του Ζιγιάντ και κάλεσαν ως χαλίφη τον Χουσεΐν ιμπν Αλί, εγγονό του προφήτη και γιο του Αλί, ο Γιαζίντ έστειλε εναντίον τους τον γιο του Ουμπαΐντ Αλάχ, κυβερνήτη της Βασόρας. Ο Χουσεΐν, που βάδιζε από τη Μέκκα προς την Κούφα με περίπου 150 μαχητές, έπεσε σε ενέδρα του Ουμάρ ιμπν Σαάντ, τον οποίο είχε στείλει ο Ουμπαΐντ, κοντά στην Καρμπάλα. Η μάχη που επακολούθησε ήταν σύντομη και άνιση, καθώς ο Ουμάρ είχε παρατάξει στην περιοχή αυτή του Δυτικού Ευφράτη από 5.000 έως 30.000 άνδρες. Ο Χουσεΐν μάταια περίμενε βοήθεια από την Κούφα, που είχε στο μεταξύ υποκύψει στον Ζιγιάντ και εξοντώθηκε μαζί με την οικογένειά του, που τον συνόδευε.

    Οι Σιίτες τιμούν την επέτειο της μάχης της Καρμπάλα με παραστάσεις «θείου πάθους» (γνωστές οι σκηνές με τους πιστούς να αυτομαστιγώνονται). Η «Ημέρα της Ασούρα», όπως ονομάζεται η ανάμνηση της Μάχης της Καρμπάλα, είναι κινητή εορτή, σύμφωνα με το Ισλαμικό Ημερολόγιο (10 του μηνός Μουχαράμ, 20 Σεπτεμβρίου 2018 σύμφωνα με το Γρηγοριανή Ημερολόγιο). Ο τάφος του Χουσεΐν, που θεωρείται μάρτυρας από τους Σιίτες, βρίσκεται στην Καρμπάλα και είναι γι’ αυτούς ο ιερότερος τόπος στον κόσμο.

Η μάχη του Πουατιέ (10/10/732 μ.Χ)

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Η μάχη του Πουατιέ (10/10/732 μ.Χ)

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://oimaskespeftoun.blogspot.com

    Η μάχη του Πουατιέ (732μ.Χ) ή μάχη της Τουρ (όπως είναι επίσης γνωστή) ήταν μια μάχη μεταξύ των ενωμένων δυνάμεων των Φράγκων και των Βουργουνδών υπό την ηγεσία του Κάρολου Μαρτέλου (Charles Martel) ενάντια στους Άραβες που ήδη είχαν προωθηθεί και καταλάβει την Ισπανία. Η μάχη έληξε με νίκη των πρώτων. Η μάχη διεξήχθη μεταξύ των πόλεων Τουρ και Πουατιέ στην Βορειο-κεντρική Γαλλία και αποτελεί ορόσημο για την ευρωπαϊκή μεσαιωνική ιστορία, καθώς αυτή έκρινε την αποσόβηση του κινδύνου από την αραβική εξάπλωση στην Δυτική Ευρώπη. Ο Κάρολος, νικώντας κατά κράτος την αραβικό στρατό και διακόπτοντας την αραβική προέλαση στην καρδιά του δυτικού ευρωπαϊκού μεσαιωνικού χώρου, εδραίωσε την ισχύ του και αποκλήθηκε Μαρτέλος, δηλ. σφυροκόπος, από το ανελέητο σφυροκόπημα των αντιπάλων του

ΙΣΤΟΡΙΚΟ της ΜΑΧΗΣ:

    Η μάχη έλαβε χώρα μια απροσδιόριστη μέρα του Οκτωβρίου του 732, (θεωρείται η 10η Οκτωβρίου)

μεταξύ ενός μουσουλμανικού στρατού προερχόμενου από την Ισπανία και των φραγκικών δυνάμεων που έσπευσαν να βοηθήσουν τον ντόπιο πληθυσμό. Το μουσουλμανικό στράτευμα απαρτιζόταν από δυνάμεις
που συγκεντρώθηκαν κυρίως από την Βόρεια Αφρική, του εμίρη Αμπντ αλ Ραχμάν (Abd Ar-Rahman Al Ghafiqi ή Αβδουλραχμάν), και ως επί το πλείστον αποτελούνταν από Βερβέρους, λαό με διαφορετική γλώσσα και έθιμα από τους Αραβες που όμως ήταν επίσης εξισλαμισμένος και γενικά αναμεμειγμένος με τους Αραβες. Δεν γνωρίζουμε τον αριθμό όσων έλαβαν μέρος στη μάχη, αλλά από γενικές μαρτυρίες πρέπει να υποθέσουμε ότι δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλός, ίσως 20.000.

    Πολεμούσαν πάνω σε άλογα, οπότε η επίθεση του ιππικού ήταν το νικηφόρο όπλο τους. Την εποχή της μάχης είχαν ήδη λεηλατήσει τη νότια Γαλλία και είχαν αρχίσει τους τελειώνουν τα λάφυρά τους. 

    Ο στρατός των Φράγκων περιλάμβανε και τμήματα Αλαμαννών και διοικούνταν από τον Κάρολο -που αργότερα ονομάστηκε Μαρτέλος- τον γιο του Πεπίνου του οίκου του Ερστάλ: αυτός είχε τιμηθεί με

το αξίωμα του «μαγιορδόμου του ανακτόρου» του βασιλιά των Φράγκων με καταγωγή από τον Μεροβαίο (Μεροβίγγειοι), αλλά δεν ασχολούνταν πλέον με τις υποθέσεις του κράτους, τις οποίες είχε αφήσει τελείως στα χέρια των «μαγίστρων του ανακτόρου». Επομένως, ο Κάρολος ήταν ο ουσιαστικός κάτοχος της φραγκικής εξουσίας.

    Το φραγκικό στράτευμα συγκροτούσαν κυρίως πεζοί στρατιώτες που πολεμούσαν παραταγμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε να σχηματίζουν συμπαγές σιδηρούν τείχος διάστικτο με αιχμές: ήταν μια τακτικά η οποία θύμιζε εκείνη που εφαρμόστηκε στον αρχαίο κόσμο και τελειοποίησαν οι Ρωμαίοι.

    Οι μουσουλμάνοι βρέθηκαν μπροστά στη στρατιά των Φράγκων όταν ετοιμάζονταν να κατευθυνθούν στην Τουρ για να τη λεηλατήσουν.

    Οι δύο στρατιές παρατάχθηκαν η μία απέναντι στην άλλη, αλλά για επτά ημέρες καμία από τις δύο δεν ξεκινούσε τη μάχη εφόσον καμία δεν ήθελε να επιτεθεί. Οι πεζοί Φράγκοι δεν μπορούσαν να επιτεθούν σε ένα στράτευμα με ιππικό χωρίς να διαταράξουν τις αμυντικές γραμμές τους, ενώ από την άλλη οι μουσουλμάνοι ιππείς δυσκολεύονταν να πλήξουν τις συμπαγείς φάλαγγες των Φράγκων. Τελικά ήταν οι άτακτες ομάδες των Βερβέρων που επιτέθηκαν. Όλη την ημέρα οι Φράγκοι

αντιστέκονταν αποφασιστικά στις σφοδρές διαδοχικές επιθέσεις του ιππικού.

    Κάποια στιγμή, προς το τέλος της ημέρας, διαδόθηκε στις αραβικές γραμμές η είδηση ότι κάποιοι Φράγκοι είχαν υπερφαλαγγίσει τις θέσεις τους και είχαν εισχωρήσει στο μουσουλμανικό στρατόπεδο όπου βρίσκονταν τα λάφυρα του πολέμου. Ένας αριθμός μουσουλμάνων ιππέων θέλησε να επιστρέψει στους καταυλισμούς. Ο Αμπνι ελ-Ραχμάν διέκρινε τον κίνδυνο και όρμησε στην πρώτη γραμμή για να παρακινήσει

τους μαχητές του να προβούν σε έναν εξαιρετικά ριψοκίνδυνο ελιγμό. Κάποια στιγμή, όμως, βρέθηκε κυκλωμένος από τους πολεμιστές του εχθρού και έπεσε χτυπημένος από τα δόρατά τους. Οι Φράγκοι δεν συνειδητοποίησαν ποιον είχαν σκοτώσει.

    Τη νύχτα οι εχθροί χωρίστηκαν και ο καθένας αποσύρθηκε στον καταυλισμό του. Ο θάνατος του εμίρη δημιούργησε σοβαρότατο πρόβλημα στους μουσουλμάνους. Το στράτευμά τους δεν ήταν τακτικό όπως τα σύγχρονα ή όπως τα ρωμαϊκά, στα οποία ο θάνατος ενός στρατηγού σημαίνει άμεσο διορισμό ενός άλλου.   Επρόκειτο για ατάκτους τους οποίους ένωνε το προσωπικό κύρος του εμίρη, που κατάφερε να επιβάλει την πειθαρχία, όχι χωρίς δυσκολίες ωστόσο. Ο θάνατος του αρχηγού έθεσε σε κίνδυνο την πειθαρχία, και άρα την ίδια την τύχη του στρατεύματος. Ήταν μάλλον φυσιολογικό υπ’ αυτές τις συνθήκες, εκείνο τον καιρό, που όταν πέθαινε ο αρχηγός ολόκληρο το στράτευμα

υποχωρούσε. Έτσι οι μουσουλμάνοι, πήραν την απόφαση να υποχωρήσουν. Τη νύχτα, σιωπηλά, χωρίς να τους αντιληφθεί ο εχθρός, εγκατέλειψαν τις σκηνές και οπισθοχώρησαν με ό,τι μπόρεσαν να μεταφέρουν μαζί τους. Την αυγή, με το πρώτο φως της ημέρας, οι Φράγκοι παρατάχθηκαν ξανά σε θέση μάχης, βέβαιοι ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν και πάλι τις τρομερές επιθέσεις του εχθρικού ιππικού. Μέσα, όμως, στο λιγοστό φως του πρωινού δεν έβλεπαν τους εχθρούς, ο καταυλισμός μπροστά τους φαινόταν άδειος. Μη γνωρίζοντας για τον θάνατο του εμίρη και τα γεγονότα της νύχτας, σκέφτηκαν ότι επρόκειτο για παγίδα και για αυτό έστειλαν ανιχνευτές, που ανέφεραν ότι πράγματι οι καταυλισμοί ήταν άδειοι. Έψαξαν παντού, ανάμεσα στα δάση και τις κοιλάδες όπου θα μπορούσαν να κρύβονται οι επικίνδυνοι ιππείς, αλλά τίποτα, δεν ήταν πουθενά. Οι Φράγκοι δεν μπόρεσαν να καταδιώξουν τους εχθρούς, που ήταν πιο γρήγοροι πάνω στα άλογά τους, εξάλλου, δεν υπήρχε η ανάγκη, καθώς ο κίνδυνος είχε αποσοβηθεί.

    Στη συνέχεια, η μάχη του Πουατιέ εορταζόταν ως μεγάλη νίκη της Χριστιανοσύνης επί του Ισλάμ.

    Γενικά θεωρείται ότι η μάχη του Πουατιέ συγκαταλέγεται σ’ εκείνες τις μικρές μάχες της ιστορίας από

τις οποίες εξαρτήθηκε η μοίρα του κόσμου. Πράγματι, αν οι μουσουλμάνοι είχαν εξαπλωθεί στο φραγκικό βασίλειο θα είχαν φτάσει στην Ιταλία και τη Ρώμη, έδρα του ποντίφικα, θα είχαν μπορέσει να προσηλυτίσουν στο Ισλάμ όλη τη βαρβαρική Ευρώπη και να κυριεύσουν τη Χριστιανοσύνη και επομένως η ιστορία του κόσμου θα ήταν διαφορετική. Κάποιοι ιστορικοί όμως θεωρούν ότι οι μουσουλμάνοι ήταν απλώς λαφυραγωγοί που δεν είχαν ούτε τα μέσα ούτε τη θέληση να εισβάλουν όντως στη Χριστιανική Ευρώπη.    Μάλιστα, αποσύρθηκαν στην πρώτη δυσκολία και δεν επανέλαβαν την απόπειρα αργότερα. Από την άλλη πλευρά, θα ήταν ανυπέρβλητη η αντίσταση των ευρωπαϊκών πληθυσμών, που ήταν ακόμη βάρβαροι αλλά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πολεμοχαρείς και ισχυροί.

    Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα είχε επακολουθήσει αν οι μουσουλμάνοι είχαν νικήσει στο Πουατιέ: ίσως να είχαν και πάλι αποχωρήσει αφού προέβαιναν σε μερικές ακόμη λεηλασίες, ίσως η μάχη να μην άλλαζε ολότελα τη μοίρα του κόσμου. Ίσως, πάλι, ενθαρρυμένα από την πρώτη επιτυχία, άλλα κύματα μουσουλμάνων να συνέρρεαν στην Ευρώπη και να την προσηλύτιζαν στο Ισλάμ.