5. ΝΟΣΤΑΛΓΩ

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

5. ΝΟΣΤΑΛΓΩ

Νοσταλγώ την αγάπη, που την έχω γνωρίσει

Σε ναυάγια του έρωτα, στου φεγγαριού τα νερά

Κάτι ασυνήθιστο μέσα μου, έχει φτερουγίσει

Ανυψώνει το είναι μου, στίχους η καρδιά μου κεντά.

Νοσταλγώ την γαλήνη την ήρεμη του χρόνου ροή

Το ηλιοβασίλεμα που αγκαλιάζει, το φως του ουρανού

Κάτι ανεξήγητο μέσα μου πασχίζει και απορεί

Μέσα στο ψέμα του όνειρου, μέσα στη πλάνη του νου.

Νοσταλγώ την μουσική και μια φωνή

Που δεν λέει να σβήσει σαν νάναι ζωντανή

Με αυτή στους στίχους η ποίηση συγκινεί μαγεύει

Άγρια πάθη, θλίψεις, πίκρες σαγηνεύει.

Νοσταλγώ την φωνή που μιλά στην ψυχή μου

Μια ψυχή που νοσταλγεί ομορφιά, καλοσύνη

Είναι αυτή που ορίζει την ψυχή την δική μου

Που νιώθει ξένη στον κόσμο, όταν παραφωνίες δίνει.

Λάζαρος – Κίμων Μπερβερίδης