ΜΠΑΚΑΛΙΚΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΔΙΚΗ ΜΟΥ 

ΜΠΑΚΑΛΙΚΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Ανδρέας Μελεζιάδης

    Εκεί που καθόμουν προχτές το απόγευμα και έπινα τον καφέ μου, χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνω, και ακούω μια φωνή που είχα καιρό να ακούσω, να μου μιλάει με «κακοποιημένα» ελληνικά.

    Αμέσως αναγνώρισα την φωνή του Δόν Κιχώτη, του Ισπανού φίλου μου που έχω καιρό να μάθω νέα του.

-Γειά σου βρε Αλόνσο, πού χάθηκες τόσο καιρό;

    Τον αποκάλεσα «Αλόνσο», αφού το πραγματικό του όνομα είναι Αλόνσο Κιχάδα.

-Πού χάθηκα, εδώ, στην Ελλάδα είμαι, αλλά σε παρακαλώ να με αποκαλείς με το όνομά μου, Δόν Κιχώτης, ή, αν προτιμάς, απλώς «Δόν».

-Εντάξει , έτσι θα σε λέω από εδώ και πέρα. Πού βρίσκεσαι; Τι κάνεις;

-Σε παίρνω από την Κασσάνδρα και θέλω την βοήθειά σου.

-Από την Κασσάνδρα Χαλκιδικής; Χειμωνιάτικα διακοπές; Πώς και έτσι;

-Δεν κατάλαβες καλά, από τις Φυλακές Κασσάνδρας σε παίρνω, και μια και είσαι ο μοναδικός μου φίλος στην Ελλάδα, χρειάζομαι την βοήθειά σου και θέλω να σε δώ!

    Έμεινα «κόκκαλο». Ο Δόν Κιχώτης στη φυλακή; Επειδή ξέρω πόσο νομοταγής είναι, μου φάνηκε πολύ παράξενο.

-Πρέπει να έρθεις, σε χρειάζομαι! Επισκεπτήριο έχουμε κάθε μέρα δέκα με δώδεκα το πρωί. Και φέρε και τίποτα τσιγάρα, αν μπορείς!

-Εντάξει, Δον, θα έρθω αύριο.

    Πάρα πολλές απορίες είχα, αλλά δεν μπορούσα να τις επιλύσω. Άρχισα να σκέφτομαι το ταξίδι της επομένης, αφού δεν ήταν δυνατόν να μην βοηθήσω έναν φίλο που μου το ζητούσε.

    Την επομένη, πρωί – πρωί, αγόρασα δυό κούτες τσιγάρα, και ξεκίνησα με το αυτοκίνητο για την Κασσάνδρα. Έφτασα κατά τις δέκα και μισή.

    Μετά από κάποιες διατυπώσεις, βρέθηκα με τον Δόν Κιχώτη σε ένα γραφείο, με την διακριτική επίβλεψη ενός φύλακα.

    Αφού αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε, σαν παλιοί φίλοι, άρχισε η κουβέντα μας.

-Τι συμβαίνει, Δόν, πώς και εσύ είσαι εδώ μέσα;

-Πού να στα λέω! Πρίν από δυό χρόνια, επειδή τα πράγματα στη Μάντσα δεν πήγαιναν καλά, αποφάσισα να φύγω από την Ισπανία, αφού δεν με κρατούσε πιά τίποτα εκεί. Βλέπεις, ο Ροσινάντης πέθανε, ο Σάντσο Πάντσα από ότι θα θυμάσαι έφυγε στο Κουβέιτ, και η Δουλτσινέα παντρεύτηκε ένα χαμένο! Έτσι λοιπόν, πήρα των ομματιών μου και τις λίγες οικονομίες μου και ήρθα στην Ελλάδα.

-Καλά, είσαι δυό χρόνια εδώ και δεν είπες τίποτα; Τι φίλοι είμαστε;

-Με συγχωρείς, έμπλεξα με διάφορα και αμέλησα! Σου ζητώ Συγγνώμη!

-Εντάξει, Δόν, δεν πειράζει. Πές μου, τι έγινε και είσαι εδώ μέσα;

-Ήρθα λοιπόν στην Ελλάδα αποφασισμένος να μείνω εδώ πλέον, αφού το κλίμα είναι καλό για τους ρευματισμούς μου, οι ανθρωποι και αυτοί καλοί είναι, και η ζωή δεν είναι ακριβή. Αγόρασα ένα μικρό σπιτάκι, όχι σπουδαία πράγματα, καμιά εξηνταριά τετραγωνικά, πήρα και ένα μικρό αυτοκινητάκι για να κινούμαι, και εγκαταστάθηκα. Φυσικά, επειδή με ξέρεις, επειδή ήθελα να είμαι εντάξει και με τους Νόμους, έβγαλα ΑΦΜ ελληνικό.

-Πολύ ωραία! Και λοιπόν; Και λοιπόν;

-Σαν νομοταγής πολίτης, έκανα την δήλωσή μου στην Εφορία σας, αυτό που λέτε Ε1. Επειδή τα οικονομικά μου δεν είναι και σπουδαία, με την εκκαθάριση είχα να παιρνω πίσω 98 ευρώ. Περίμενα λοιπόν να μου τα γυρίσει πίσω η Εφορία, αλλά άδικα, αφού πέρασαν ένδεκα μήνες. Πήγα στην εφορία να ρωτήσω, και μου είπαν να περιμένω, θα έρθει η ώρα που θα τα πάρω.

-Και εγώ το ίδιο! Και μετά, τι έγινε;

-Κάποια μέρα, ήρθε στο σπίτι ένα γράμμα, που έλεγε ότι χρωστώ 250 ευρώ σε κάτι που το λένε ΕΝΦΙΑ, και είναι για τα σπίτια. Πήρα λοιπόν αυτή την ειδοποίηση και ξαναπήγα στην Εφορία. Βρήκα τον αρμόδιο υπάλληλο, και του είπα : « Μου χρωστάτε 98 ευρώ, σας χρωστώ 250, πάρτε 152 να πατσίσουμε». Ο υπάλληλος γέλασε και είπε: «Ά, δεν γίνεται έτσι! Πρέπει να πληρώσετε αυτά  που χρωστάτε, και αυτά που σας χρωστούμε θα τα πάρετε μετά». Παραξενεύτηκα, μου φάνηκε παλαβό, αλλά φαίνεται πως στην Ελλάδα έτσι γίνεται. Τι να κάνω, πλήρωσα και περίμενα.

-Και τι έγινε μετά;

-Μετά από δύο μήνες, διάβασα στην εφημερίδα πως ψηφίστηκε ένας Νόμος, που λέει πως οι οφειλές και τα χρέη στην Εφορία συμψηφίζονται. Έ, σκέφτηκα, ο Νόμος άργησε λιγάκι…. Μέχρι εδώ, καλά. Πρίν από δυό μήνες μου ήρθε άλλη ειδοποίηση από την Εφορία, ότι χρωστώ 135 ευρώ για Τέλη Κυκλοφορίας του αυτοκινήτου μου. Σκέφτηκα λοιπόν, πως είναι ευκαιρία να κάνω συμψηφισμό, γιατί όταν μου χρωστάνε τα θέλω, όπως και εγώ πληρώνω πάντα ό τι χρωστάω. Πάω λοιπόν πάλι στην Εφορία, στον ίδιο υπάλληλο και του λέω: « Πήρα ειδοποίηση ότι χρωστάω 135 ευρώ για Τέλη Κυκλοφορίας. Εσείς μου χρωστάτε 98, πάρτε τα 37 να τελειώνουμε». Ο υπάλληλος γέλασε, και μου είπε πως αυτό δεν μπορεί να γίνει. Του είπα, πως σύμφωνα με τον Νόμο που έγινε, αυτό πλέον είναι απλό και γίνεται αμέσως. Και εκείνος, ξαναγέλασε και μου είπε: «Δεν σας τα είπαν καλά! Για να κάνουμε συμψηφισμό, πρέπει το χρέος σας να γίνει πρώτα ληξιπρόθεσμο». Εγώ, είχα αρχίσει να νευριάζω πλέον. «Δηλαδή;» τον ρώτησα. Και μου απαντάει: « Πρώτα θα λήξει η προθεσμία πληρωμής, και εάν δεν το έχετε πληρώσει, θα είναι ληξιπρόθεσμο χρέος. Τότε θα έρθετε να κάνουμε συμψηφισμό». Του λέω εγώ « Μα, αν λήξει η προθεσμία, θα επιβαρυνθώ με πρόστιμο, που είναι το διπλάσιο ποσό των τελών κυκλοφορίας» «Και τι θέλεις να σου κάνω εγώ, άνθρωπέ μου ; Εγώ έκανα τον Νόμο; Έτσι είναι, και σε όποιον αρέσει. Άντε, στα εξήγησα όλα, έχουμε και δουλειές! Ο επόμενος παρακαλώ!»  Με τα νεύρα μου «τσατάλια» και τα χέρια μου να τρέμουν από οργή, πήγα κατ’ ευθείαν στον προϊστάμενο, και χωρίς να χτυπήσω την πορτα, μπήκα μέσα. « Πού πάτε κύριε, πώς μπαίνετε έτσι μέσα;» μου είπε οργισμένος. Του είπα σύντομα την περίπτωσή μου και μου απάντησε: « Ετσι είναι ο Νόμος, και σε όποιον αρέσει ! Εάν δεν σας αρέσει, να γυρίσετε στην Ισπανία!» Τότε λοιπόν, «τα πήρα στον εγκέφαλο» όπως λέτε στην Ελλάδα. Άρχισα να φωνάζω, αυτός σηκώθηκε από το γραφείο, μου είπε να φύγω, εγώ τον έσμπρωξα, μπήκαν στο γραφείο δυό υπάλληλοι και έγινε της τρελής! Για να μην σου τα πολυλογώ, σε λίγη ώρα με είχαν πάει στο Αστυνομικό Τμήμα με χειροπέδες! Μου έκαναν μήνυση για αδικαιολόγητη βιαιοπραγία και εξύβριση, και την ίδια μέρα βρέθηκα στο Δικαστήριο. Εκεί, εξήγησα στον δικαστή το τι έγινε, και εκείνος μου είπε «Τι να σας κάνω κύριε, έτσι είναι ο Νόμος, δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε!» Κάτι του απάντησα στα Ισπανικά οργισμένος, αλλά ήμουν άτυχος, αφού έτυχε να ξέρει Ισπανικά! Οργισμένος, χτύπησε το χέρι του, με καταδίκασε σε έξη μήνες φυλακή χωρίς δικαίωμα εφέσεως, και είπε: «Πάρτε τον από εδώ!». Έτσι λοιπόν, βρέθηκα στην Κασσάνδρα και το κουβεντιάζουμε τώρα… Βγαίνω σε σαράντα πέντε μέρες!

-Και τι βοήθεια θέλεις από εμένα;

-Επειδή μόλις βγώ, θα φύγω από την Ελλάδα και δεν θα ξαναγυρίσω, θέλω να σου κάνω πληρεξούσιο να πουλήσεις όσο – όσο το σπίτι και το αυτοκίνητο που αγόρασα. Θα μετακομίσω στη Βουλγαρία, όπου μου είπαν ότι η ζωή είναι πιο φτηνή και οι Νόμοι πιο δίκαιοι!

-Εντάξει, Δόν, δεν έχεις και άδικο! Το ίδιο θα έκανα και εγώ, εάν δεν ήταν η Πατρίδα μου! Θα κανονίσω το χαρτοβασίλειο για την εξουσιοδότηση και θα ξαναέρθω αύριο – μεθαύριο.

    Είχε φτάσει και η ώρα του επισκεπτηρίου στο τέλος της, και έτσι τον χαιρέτησα και έφυγα. Τώρα, κάνω τις διαδικασίες που μου ζήτησε. Μόνο άδικο δεν μπορώ να του δώσω!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

    Ακολουθεί ένα δημοσίευμα για τον περίφημο «συμψηφισμό», που φαίνεται ότι δεν είναι για όλους, αφού φαίνεται πως ισχύει για όταν χρωστάς πρώτα και έχεις λαμβάνειν έπειτα, και όχι το αντίθετο. Μπορεί να κάνω και λάθος….

http://www.iefimerida.gr/

    Ολοκληρώθηκαν από τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων νέοι μαζικοί συμψηφισμοί, που αφορούν σε υπερεισπράξεις και σε επιστροφές φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων, για φορολογούμενους με μία ή περισσότερες αρρύθμιστες οφειλές.

    Ειδικότερα, συμψηφίστηκαν 139.700 υπερεισπράξεις, με συμψηφιζόμενο ποσό 8.327.088,17 ευρώ και έγιναν 66.114 συμψηφισμοί επιστροφών φόρου εισοδήματος που αφορούσαν στα έτη 2014, 2015 και 2016, με ποσό συμψηφισμού 7.857.634,73 ευρώ.

    Συνολικά, μέχρι σήμερα, έχουν πραγματοποιηθεί 500.000 συμψηφισμοί, με συμψηφιζόμενο ποσό 30 εκατομμύρια ευρώ.

    Όπως αναφέρει σε ανακοίνωση της η ΓΓΔΕ στους ενδιαφερόμενους πολίτες θα αποσταλεί ηλεκτρονικό μήνυμα, ώστε μέσω της εφαρμογής "Προσωποποιημένη Πληροφόρηση" του TAXISnet να ενημερωθούν για το νέο και μειωμένο ποσό της οφειλής τους.

    Υπενθυμίζεται πως το πρόστιμο για την μη καταβολή των Τελών Κυκλοφορίας ισούται με το ύψος των τελών. Δηλαδή όσοι δεν πληρώσουν θα κληθούν στη συνέχεια να δώσουν τα διπλάσια.

6.ΤΖΙΧΑΝΙΣΤΑΣ και ΤΖΙΧΑΜΑΡΟΣ

ΟΙ ΔΟΝΚΙΧΩΤΙΣΜΟΙ

6.ΤΖΙΧΑΝΙΣΤΑΣ και ΤΖΙΧΑΜΑΡΟΣ

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Ανδρέας Μελεζιάδης

    Εκεί που καθόμουν στο μπαλκόνι μου, έπινα τον καφέ μου και κάπνιζα το τσιγαράκι μου, σκεφτόμενος κάποιο θέμα με το οποίο αξίζει να ασχοληθώ, χτυπάει το κουδούνι της εξώπορτας.

    Ανοίγω, και τι να δώ. Ο Δόν Κιχώτης ! Ο παλιός μου φίλος, που είχα δυό χρόνια περίπου να τον δώ!

    Όλο χαρά, για αυτή την απρόοπτη έκπληξη, τον καλωσόρισα και του είπα να περάσει στο σπίτι.

  ‘’Πολύ ευχάριστη έκπληξη, Δόν, πέρασε, έλα στο μπαλκόνι να πιούμε τον καφέ μας. Πώς από εδώ ?’’

    Ο Δόν Κιχώτης, πέρασε μέσα, με ευχαρίστησε και πήγαμε στο μπαλκόνι.

    Σε δυό λεπτά , του ετοίμασα το καφεδάκι του, ελληνικό ‘’βαρύ και όχι’’, και αρχίσαμε την κουβέντα.

    ‘’Αγαπητέ μου φίλε, είμαι περαστικός από τη Θεσσαλονίκη,  και σκέφτηκα να σε επισκεφθώ, όπως μου είχες ζητήσει επανειλημμένα στο παρελθόν’’.

    ‘’Και πολύ καλά έκανες. Σε βλέπω όμως μόνο σου, χωρίς τον Σάντσο Πάντσα και χωρίς τον Ροσινάντη. Πώς και έτσι?’’

   ‘’Ήρθα μόνος μου, γιατί πηγαίνω στο Ιράκ και την Συρία. Για αυτό, άφησα πίσω τον Ροσινάντη, γιατί έμαθα ότι τώρα πλέον τα άλογα τα τρώνε εκεί πέρα, και δεν ήθελα να κινδυνέψει. Όσο για τον Σάντσο Πάντσα, υποχρεώθηκα να τον απολύσω, γιατί άρχισαν να μου ζητάνε κάτι υπέρογκα ποσά για την ασφάλειά του. Μεγάλωσε κιόλας, τι να λέμε τώρα.’’

    ‘’Καλά έκανες, εγώ έμαθα όχι μόνο τα άλογα, αλλά και τα σκυλιά και τις γάτες τρώνε εκεί πέρα πλέον, αφού δεν τους έμεινε μία. Σε ποιο ξενοδοχείο μένεις?’’

    ‘’Θυμάσαι, όποτε ερχόμουν, έμενα στο πανδοχείο ‘’ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ’’. Πήγα για δωματιο, αλλά ήταν κλειστό. Ρώτησα γιατί έκλεισε, και μου είπε ο γείτονας ότι το πανδοχείο, η ταβέρνα δίπλα και κάτι άλλα κτίρια, τα πήρε κάποιος καινούριος οργανισμός που κάνατε, ΝΤΑΠΙΕ, ΤΑΠΑΙΔΙΑ, ΤΑΙΠΕΔ, κάπως έτσι τον λένε. Έψαξα και αλλού για δωμάτιο, αλλά όλα ήταν γεμάτα, περιμένοντας τα εγκαίνια της ΔΕΘ σας και τις σημαντικές ανακοινώσεις που θα κάνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η τρό’ι’κα. Για αυτό, σκέφτηκα μήπως θα μπορούσες να με φιλοξενήσεις για μια – δυό μέρες’’

    ‘’Με μεγάλη μου χαρά! Πράγματι, όπως είπες, το πανδοχείο , και όχι μόνο αυτό, έκλεισε, γιατί ήταν δημόσιο κτίριο. Τα πήρε όλα το ΤΑΙΠΕΔ, για να τα αξιοποιήσει, και να τα πουλήσει για να ελαφρύνουμε το χρέος μας, ξεκινώντας από τους τόκους. Όσο για την ΔΕΘ, κανεις λάθος, δεν θα κάνουν ανακοινώσεις το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η τρό’ι’κα, αλλά ο πρωθυπουργός μας…’’

    ‘’Ά, έτσι ? Καλά τοτε, γιατί εγώ στην πατρίδα μου άλλα άκουσα… Αφού το λες εσύ όμως, έτσι θα είναι’’.

    Προβληματίστηκα για μια στιγμή, μήπως εδώ δεν μας ενημερώνουν όπως πρέπει με την αλήθεια, αλλά σκέφτηκα ότι αυτό δεν είναι δυνατόν, τώρα μάλιστα που πάνε όλα καλά, έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, ψηφίζουμε προοδευτικούς και σωτήριους Νόμους, και οι επιτυχίες διαδέχονται η μία την άλλη. Αφού μέχρι και ροδάκινα έχουμε υπερπαραγωγή, σκάσαμε στο φάγωμά τους και τώρα τα πετάμε, αφου δεν έχουμε πια τι να τα κάνουμε.

    Αφού ήπιαμε τα καφεδάκια μας με ‘’ψιλοκουβέντα’’, μου παραπονέθηκε για την ομάδα του που δεν πήρε το Πρωτάθλημα Ευρώπης, του είπα και εγω τα δικά μου με την δικιά μου ομάδα που… αναπαύεται στις ‘’δάφνες’’ της, και του ετοίμασα το δωμάτιό του.

    Το βράδυ, είπαμε να μείνουμε στο σπίτι. Ετοίμασα κάτι πρόχειρο, με συνοδεία ρετσίνας φυσικά, που ήξερα ότι την λατρεύει. Μετά το φαγητό, και επειδή ήταν νωρίς και δεν είμασταν κουρασμένοι, καθήσαμε να συζητήσουμε.

   ‘’Καλά, Δον, εσύ τι δουλειά έχεις στη Συρία και το Ιράκ ? Δεν μαθαίνεις τι γίνεται εκεί πέρα?’’

   ‘’Πάω με αποστολή. Με στέλνει η Ευρωπα’ι’κή Ένωση, μέσω της Ισπανικής κυβερνήσεως, για ειρηνευτικές συνομιλίες, γιατί το κακό παράγινε’’.

   ‘’Με ποιους θα συνομιλήσεις?’’

   ‘’Ξέρω και εγώ ? Μου έδωσαν μια λίστα, που δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Θα πάω και θα δούμε.’’

    Αφού μου έδειξε την λίστα, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω την απορία μου.

   ‘’Μα από ότι ξέρω, και βλέποντας τη λίστα σου, από αυτούς ελάχιστοι μιλούν Αγγλικά που ξέρεις, ή έστω Ισπανικά. Διερμηνέα, δεν έχεις. Πώς θα συνεννοείσαι στα Αραβικά?’’

    ‘’Για χαζό με έχεις? Πρίν ξεκινήσω, έψαξα το θέμα αι διαπίστωσα ότι εκεί μιλούν όλες τις γλώσσες του κόσμου. Σέρβικα, Τούρκικα, Γερμανικά, Αγγλικά, Ισπανικά, Ρωσσικά, Πορτογαλικά, Γαλλικά, Ελληνικά, ό τι μπορείς να φανταστείς.’’

   ‘’Δεν ήξερα ότι είναι τόσο μορφωμένοι οι άραβες εκεί πέρα…’’

   ‘’Ποιος σου είπε ότι είναι μορφωμένοι ?  Από όλα τα κράτη του κόσμου είναι.’’

   ‘’Μα πώς γίνεται αυτό?’’

   ‘’Άκουσε να σου πώ την ιστορία από την αρχή με λίγα λόγια. Πρίν από κάμποσα χρόνια, όλα ήταν μια χαρά εκεί πέρα. Μέχρι την στιγμή, που κάποιοι σκέφτηκαν ότι οι άραβες δεν είχαν όλοι δημοκρατία, όπως την ξέρουμε εμείς, αλλά είχαν πολύ πετρέλαιο που κινούσε την παγκόσμια αγορά. Είπαν λοιπόν, να τους κάνουν δημοκρατίες για να έχουν δημοκρατικό πετρέλαιο. Το τι έγινε, το ξέρεις από εκεί και πέρα’’

   ‘’Ναι,  τα μαθαίνουμε όλα. Έκαναν δημοκρατία το Ιράκ, την Λιβύη, προσπαθούνε να κάνουν και τη Συρία..’’

   ‘’Η πολλή δημοκρατία όμως, φαίνεται ότι τους έβλαψε, αφού τώρα, πήραν όλοι από ένα όπλο και κυνηγιούνται μεταξύ τους. Όποιος προλάβει, σκοτώνει όποιον βρεί μπροστά του’’

   ‘’Και πού βρήκαν τόσα όπλα? Γιατί μαθαίνω ότι δεν έχουν μόνο τουφέκια γιαταγάνια και πιστόλια, αλλά μέχρι ρουκέτες και άρματα. Πού τα βρήκαν όλα αυτά?’’

   ‘’Μου φαίνεται φίλε μου, πως είσαι λίγο χαζός. Τόσα όπλα υπάρχουν στον κόσμο που περισσεύουν, τι να τα κάνουν? Τους τα έδωσαν λοιπόν, για να τους έχουν με το μέρος τους, αυτοί που προσπαθούν να επιβάλουν την Νέα Τάξη και την Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Τώρα, εάν τα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς όπως τα υπολόγιζαν, αυτό είναι άλλο θέμα. Πάντως, πάλι κερδισμένοι είναι, αφού κατάφεραν και τους έφεραν εκατό χρόνια πίσω.’’

   ‘’Πάει καλά, αυτά τα κατάλαβα. Εκείνο που δεν κατάλαβα, είναι αυτό με όλες τις γλώσσες του κόσμου που μου είπες. Τι εννοούσες ?’’

   ‘’Υπήρχε εκεί, μια μικρή φανατική οργάνωση μουσουλμάνων, με περίεργο όνομα, για αυτό θα την λέμε ‘’τζιχαντ’’. Εάν δεν ξέρεις, ‘’τζιχαντ’’ είναι στους μουσουλμάνους ο Ιερός Πόλεμος, στον οποίο όλα επιτρέπονται, προκειμένου να επιβληθούν όλων των άλλων, ακόμα και των ίδιων των μουσουλμάνων’’

   ‘’Μα τι μου λες τώρα? Μουσουλμάνοι αλληλοσκοτώνονται στο όνομα του Αλλάχ?’’

   ‘’Γιατί, με εμάς τους Χριστιανούς, τι γίνεται? Πόσες φορές έχουμε αλληλοσκοτωθεί, ορθόδοξοι, καθολικοί, προτεστάντες και πάει λέγοντας. Οι μουσουλμάνοι θα αποτελούσαν εξαίρεση?’’

   ‘’Για συνέχισε να καταλάβω.’’

   ‘’Σε αυτή λοιπόν την οργάνωση, οι δικοί μας έδωσαν πάρα πολλά όπλα, για να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις, για να γίνει δημοκρατία. Δεν τα υπολόγισαν όμως σωστά, γιατί αποδείχτηκε ότι ήταν μια τρομοκρατική οργάνωση και τίποτα λιγότερο. Με αυτά τα όπλα, και με την ανοχή και βοήθεια των δικών μας, άρχισε ένας ανελέητος πόλεμος. Άρχισαν να σφάζουν αδιάκριτα άνδρες, γυναίκες παιδιά, άρχισαν να καταστρέφουν ό τι βρισκόταν μπροστά τους, στην κυριολεξία δεν αφήνουν πέτρα πάνω στην πέτρα. Αφού να φανταστείς, υπήρχαν πολλοί άραβες χριστιανοί εκεί πέρα, και τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Ή τους έσφαξαν, ή έφυγαν.’’

   ‘’Μήπως τα παραλές, Δόν? ‘’

   ‘’Καθόλου. Εκεί, δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Υπάρχουν μόνο νικητές και νεκροί. Ανεξαιρέτως. Και το ‘’σφάξιμο’’, είναι ο συνηθισμένος τρόπος για να ξεμπερδεύουν από αυτούς.’’

   ‘’Και όλες οι γλώσσες του κόσμου που μου είπες?’’

   ‘’Άκουσε προσεκτικά. Σε όλους τους λαούς του κόσμου, είναι αναπόφευκτο να υπάρχουν και δολοφόνοι. Άνθρωποι κατ’ ευφημισμό, που τους αρέσει να σκοτώνουν, με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Αυτά όμως, φοβούνται να τα κάνουν ελεύθερα στις πατρίδες τους, γιατί φοβούνται πως θα τους πιάσουν και θα την ‘’πληρώσουν’’. Πάρα πολλοί από αυτούς λοιπόν, από παντού, έχουν πάει εκεί και ενώθηκαν μαζί τους. Έγιναν ή παριστάνουν πως έγιναν μουσουλμάνοι της ‘’τζιχάντ’’, για να μπορούν όχι μόνον να εκδηλώνουν τα ένστικτά τους, αλλά και να επιβραβεύονται επιπλέον. Χώρια από αυτούς που πήγαν σαν μισθοφόροι, αφού λεφτά υπάρχουν. Για αυτό σου λέω τώρα, ότι δεν πρέπει να τους λένε ‘’τζιχανιστές’’ αλλά ‘’τζιχανίστας’’, ‘’τζιχαμάρος’’ και άλλα παρόμοια. Και οι περισσότεροι, είναι από πολιτισμένα υποτίθεται κράτη της Αμερικής και της Ευρώπης. Πρόκειται για δολοφόνους στην κυριολέξια, που έτσι μπορούν να εξωτερικεύουν τα ένστικτά τους. Πιάνουν όποιον δυτικό βρεθεί μπροστά τους  για όμηρο, ζητούν λύτρα, και αν δεν τους τα δώσουν, τους σφάζουν μπροστά στην κάμερα. Δεν είδες προχτές τον Αμερικανό δημοσιογράφο? Έ, υπάρχουν και άλλοι’’

   ‘’Και καλά, εσύ τι δουλειά έχεις εκεί πέρα? Όπως μου τα λές, πιο πιθανό είναι να σφάξουν και εσένα.’’

   ‘’Τι να σου πώ, είμαι αδέκαρος και τα λεφτά που μου δίνουν είναι πολλά. Αρχίζω και το σκέφτομαι όμως, και τελικά δεν ξέρω τι να κάνω.’’

   ‘’Και εσύ που ασχολήθηκες τόσο πολύ με το θέμα, δεν βλέπεις καμμία λύση στο πρόβλημα?’’

   ‘’Στην Μέση Ανατολή, εδώ και 2.000 χρόνια, το ίδιο περίπου γίνεται συνέχεια. Ησυχάζουν για κάποια χρόνια, και μετά, φτού και από την αρχή. Οριστική λύση, δεν βλέπω να υπάρχει εκεί κάτω.’’

   ‘’Τώρα, τώρα με όλα αυτά τι γίνεται? Πώς τα βλέπεις?’’

   ‘’Μου φαίνεται ότι άρχισαν να το σκέφτονται λιγάκι όσοι τους υποστήριζαν, λόγω και της παγκόσμιας κατακραυγής. Βέβαια, αυτήν δεν την υπολογίζουν, το έδειξαν και στο παρελθόν. Από ότι αντιλαμβάνομαι όμως, και επειδή αυτή η οργάνωση έχει επεκταθεί επικίνδυνα όχι μόνο στον αραβικό κόσμο αλλά και σε όλες τις Ευρωπα’ι’κές πόλεις, και είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την περίφημη Αλ Κά’ι’ντα, έχω την αίσθηση ότι πρόκειται να κάνουν οι συνήθεις ύποπτοι στρατιωτική επέμβαση στην περιοχή, για να λύσουν το θέμα. Μα και να το λύσουν, προσωρινά θα είναι. Αυτό που φοβούνται περισσότερο, είναι ότι αφού ξεμπερδέψουν με Συρία και Ιράκ, θα συνεχίσουν με Ιορδανία και μετά στόχος θα είναι ο παραδοσιακός τους εχθρός, το Ισραήλ. Σε αυτό υπολογίζω και εγώ και σου λέω ότι μάλλον θα γίνει επέμβαση.’’

   ‘’Τι να σου πώ, Δον, ακούω και διαβάζω και εγώ διάφορα πράγματα, αλλά εσύ με διαφώτισες πολύ. Δηλαδή, ό τι και να γίνει, πάλι ‘’μία από τα ίδια’’?’’

   ‘’Φυσικά, μία από τα ίδια. Έχουν αρχίσει να νοσταλγούν τον Καντάφι, τον Σαντάμ Χουσείν και τους άλλους που ξαπόστειλαν.’’

   Η νύχτα είχε αρχίσει να πέφτει βαριά, βάρυναν και τα βλέφαρά μας και πήγαμε για ύπνο.

   Την άλλη μέρα, ο Δον Κιχώτης βγήκε για δυό ώρες έξω. Όταν γύρισε, πήρε τα λιγοστά πράγματά του για να φύγει.

   Τον ρώτησα, πώς θα φτάσει στη Συρία, και μου απάντησε.

   ‘’Μπορεί αλλοπαρμένος να είμαι, αλλά όχι και τρελός. Αποφάσισα ότι είναι καλύτερα να κρατήσω την προκαταβολή και να μην πάω. Διαόλους γυρεύω? Είναι και η Δουλτσινέα που περιμένει. Άλλωστε, τώρα μπορώ να ξαναπάρω τον Σάντσο Πάντσα στη δούλεψή μου. Φεύγω για τη Σουηδία, μέχρι να ξεχαστεί το πράγμα. Ελπίζω να με ξαναδείς σύντομα.’’

   Και έτσι έφυγε ο Δον Κιχώτης, αφήνοντάς με με μεγάλες απορίες και προβληματισμούς. Και όσο αναλογιζόμουν τα όσα μου είπε, χτυπάει το τηλέφωνο. Ήταν ο φίλος μου ο Λουκάς. Με ρώτησε

   ‘’Ανδρέα, σου ήρθε το διορθωμένο ΕΝΦΙΑ ?’’.

   Αυτό ήταν αρκετό για να με προσγειώσει στην καθημερινότητα.

ΤΣΙΓΑΡΟ ΜΕ ΒΑΡΥ ΧΑΡΜΑΝΙ

Το Σάββατο το πρωί, μετά από μία μεγάλη βόλτα με τον Ροσινάντη, και αφού δεν βρήκα κανένα ανεμόμυλο για να του επιτεθώ, κουρασμένος, είπα να πιώ ένα καφεδάκι, κάπου εκεί στην Νέα Κρήνη. Είδα μια καφετερία, έδεσα τον Ροσινάντη, και μπήκα. Παράγγειλα έναν καφέ, βαρύ και όχι, ενώ ο Πάντσο αρκέστηκε σε ένα ‘’υποβρύχιο’’ στο παραπέρα τραπέζι.

Ήρθε ο καφές, ήπια μία γουλιά και άναψα ένα τσιγαράκι, γιατί όλοι ξέρουν ότι ο καφές είναι ο ρουφιάνος του τσιγάρου.

Σε πέντε δευτερόλεπτα, με πλησιάζει ο σερβιτόρος έντρομος και μου λέει

‘’Δόν, τι κάνετε ? Το τσιγάρο απαγορεύεται !!! ‘’

Τότε θυμήθηκα τον νέο αντικαπνιστικό Νόμο. Φυσικά δεν ήθελα να βάλω σε μπελάδες το μαγαζί, έσβυσα το τσιγάρο μου , παράτησα τον καφέ μου, πλήρωσα και έφυγα. Έξω, κάθησα σε ένα παγκάκι και άρχισα να αναρωτιέμαι για την ηλιθιότητα των ανθρώπων.

Καλά, τα τσιγάρα δεν τα αγοράζω νόμιμα από το περίπτερο, και με τις ευλογίες του Κράτους ? Γιατί μου απαγορεύουν να απολαύσω το καφεδάκι μου με ένα τσιγάρο ? Ά, ναι, οι φανατικοί αντικαπνιστές ενοχλούνται. Τους κάνει κακό το ‘’παθητικό κάπνισμα’’. Πρέπει λοιπόν να κόψουμε το τσιγάρο.

Οι σκέψεις, ερχόταν ανάκατες, χωρίς ειρμό, και με προβλημάτισαν απερίγραπτα. Από πού να αρχίσω, και πού να τελειώσω.

Κατ’ αρχή, δεν αμφισβητώ καθόλου τις ιατρικές θεωρίες, για το ότι το κάπνισμα κάνει κακό στον καπνιστή αλλα και στον διπλανό του. Αυτό, για να μην νομίζει κανείς ότι έχω άγνοια.

Εγώ και πάρα πολλοί άλλοι, είμαστε καπνιστές. Δεν ξέρω αν βγάζουμε μέχρι και Κυβέρνηση. Πώς μας κόλλησε το κάπνισμα ? Στους περισσότερους από κακώς εννοούμενη εφηβική ‘’μαγκιά’’, όταν βλέπαμε στον κινηματογράφο τον Κούρκουλο με το τσιγάρο κρεμασμένο στα χείλη, τον Χόμφρευ Μπόκαρντ ανάμεσα σε σύννεφο καπνού, τον Σίν Κόννερυ (Τζέημς Μπόντ ) με την χρυσή ταμπακιέρα. Μας κόλλησε λοιπόν. Όταν μάλιστα, βρίσκαμε και κανένα πακέτο Αμερικάνικα (λαθραία, γιατί από το περίπτερο έκαναν 30 δραχμές ) , κατά προτίμηση PALL MALL, MARLBORO , WIΝSTON ή KENT και το βάζαμε στην τσέπη του πουκάμισου, γινόμασταν το λιγώτερο Τζέημς Ντήν και βάλε. Μας κυνηγούσαν οι γονείς μας, ακόμη και αν κάπνιζαν, για να μην το αρχίσουμε. Κάτι ήξεραν περισσότερο. Το ίδιο έκανα και εγώ στα παιδιά μου, αλλα μπορείς να πείς ‘’Αυτό που κάνω εγώ μου κάνει κακό αλλά μου αρέσει, εσύ μην το κάνεις γιατί είναι βλαβερό ‘’ ? Τέλος πάντων, έφυγαν ο Τζέημς Ντήν και ο Κούρκουλος και σε εμάς έμεινε το κάπνισμα.

Η αρχική ‘’επίδειξη’’ έγινε συνήθεια, και η συνήθεια έγινε εξάρτηση, λίγο ή πολύ για τον κάθε καπνιστή. Μην ξεχνάμε, ότι είναι η νικοτίνη εθιστική ουσία. Πηγαίνουμε στον γιατρό για κάποιο λόγο, και εκείνος, με το τσιγάρο στο χέρι, μας λέει ‘’Πρέπει να κόψεις το κάπνισμα’’.

Προσωπικά, δοκίμασα δύο φορές να το κόψω. Διάλεξα όμως, λάθος χρονικές περιόδους. Το διαπίστωσα, γιατί η έλλειψή του με έκανε νευρικό, αντιδραστικό και επιθετικό. Όταν αυτά συνυπάρχουν με προσωπικά προβλήματα την μια φορά και με έντονη πνευματική άσκηση ( μελέτη ) την άλλη, μην περιμένεις αποτέλεσμα. Έτσι συνέχισα, αλλα πάντα σκοπεύω να το κόψω, όχι βέβαια γιατί μου το απαγορεύουν. Κάπως έτσι, είναι η ιστορία όλων των καπνιστών.

Ερχόμαστε στο Νόμο. Φανταστείτε λοιπόν, ότι όλοι γινόμαστε πλήρως νομοταγείς πολίτες και κόβουμε το κάπνισμα. Κλείνουν οι καπνοβιομηχανίες, κόσμος άνεργος, τα έσοδα του Κράτους μειώνονται δραματικά (φόρος καπνού ) και τόσα άλλα παρειπόμενα. Είναι επιχείρημα αυτό για να συνεχίσουμε το κάπνισμα ? Μάλλον όχι. Το κράτος δεν μας σκέφτεται, γιατί να το σκεφτούμε εμείς ?

Ανέβηκα στον Ροσινάντη, και έκανα βόλτα, αυτή τη φορά για να δώ τι γίνεται στις καφετερίες της περιοχής. Νέκρα. Προβληματισμός. Φταίει ο Νόμος ή η αφραγκία ? Ένας καφές την ημέρα, κάνει 3-5 Ε. Τον μήνα, 90 – 150 Ε. Τα διαθέτουν πολλοί ? Και να τον πίνεις και χωρίς τσιγάρο ?

Αμέσως, ξύπνησε το επιχειρηματικό δαιμόνιο. Θα ανοίξω μαγαζί, στην παραλία. Θα το ονομάσω ‘’ΚΑΠΝΙΣΤΗΡΙΟ’’. Μπαίνοντας δεξιά , θα πουλάω τσιγάρα, καπνό, πούρα, ναργιλέδες και όλα τα σχετικά. Στο βάθος, θα έχω πάγκο, που θα ετοιμάζει καφέδες και ποτά, και όλο το υπόλοιπο θα έχει τραπεζάκια με καρέκλες. Σίγουρα θα ‘’πιάσω την καλή’’. Μήπως το απαγορεύει ο Νόμος ? Εάν ναι, τότε πώς επιτρέπει τους οίκους ανοχής, τα ‘’τσοντάδικα’’, τα live show, τις διαφημίσεις του στυλ ‘’φίλησέ με, δάγκωσέ με, γ…..σέ με ‘’ κτλ.

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΣΑΙΟΙ, ΟΤΙ ΑΝΑΛΥΕΤΕ ΤΟΝ ΚΩΝΩΠΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΝΕΤΕ ΤΗΝ ΚΑΜΗΛΟ

Κάπου εκεί στο Λευκό Πύργο, σταμάτησα, έκατσα σε ένα παγκάκι και άναψα τσιγάρο. Με φόβο ομολογώ, γιατί δεν θα μου ήταν περίεργο εάν ερχόταν η αστυνομία, μου έριχνε ένα χέρι ξύλο και με έκλεινε στο ‘’γκισντάνι’’. Τίποτα από αυτά ευτυχώς δεν συνέβη . Ευκαιρία να συνεχίσω τις σκέψεις μου.

Εχει επικρατήσει, ότι όταν κάποιος κυνηγάει μία κοινωνική ομάδα, είναι ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ. Το αστείο της υποθέσεως είναι ότι αυτοί που προσάπτουν στους άλλους τον τίτλο του ρατσιστή είναι οι ίδιοι περισσότερο ρατσιστές. Στην δική μας περίπτωση, τι κάνουμε ? Γεγονός είναι ότι οι καπνιστές δεν σκέφτονται ρατσιστικά εναντίον των μη καπνιστών. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο από την άλλη μεριά. Ναι, ρε παιδιά, είστε ρατσιστές ‘’του κερατά’’ που λέμε.

Πάμε και στο μεγάλο ΦΑΡΙΣΣΑΙΟ, το κράτος.

Για περιβαλλοντολογικούς , κοινωνικούς και άλλους ‘’-ικούς’’ λόγους απαγορεύει το κάπνισμα. Για άλλους λόγους, αφήνει τις βιομηχανίες κτλ κτλ να ρυπαίνουν το περιβάλλον με ανυπολόγιστες συνέπειες. Παγκόσμιο φαινόμενο. Εκεί όμως, υπάρχει το ‘’μπαγιόκο’’, τα λεφτά δηλαδή. Με αυτούς δεν μπορεί να τα βάλει, γιατί είναι συνένοχο. Βάρα λοιπόν τους καπνιστές εκ του ασφαλούς, αφού είναι δεδομένο ότι θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν.

Κάπου εκεί, απογοητευμένος , καβάλησα τον Ροσινάντη και κίνησα για την επιστροφή στο ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ που μένω. Άλλη μια μέρα, δίχως σκοπό, με προβληματισμό, αγωνία, αγανάκτηση , άγχος και πολλά τσιγάρα πέρασε.

Δον Κιχώτης

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Ξέρω ότι πολλοί φίλοι και γνωστοί, ή και άγνωστοι ακόμα, θα με παρεξηγήσουν για τα παραπάνω. Ο καθένας μπορεί να έχει τις ιδέες και σκέψεις του, αυτό είναι το θεμέλιο της Δημοκρατίας. Τέτοια δεν έχουμε ??

Το πρόβλημα (γιατί υπάρχει ) δεν λύνεται με Νόμους, πρόστιμα, αυτόφωρο και άλλου είδους απαγορεύσεις. Λύνεται μόνο με αμοιβαία κατανόηση και από τις δύο παρατάξεις. Θα μπορούσα να κάνω κάποιες ώρες χωρίς να καπνίσω, εάν αυτό ενοχλεί πραγματικά τους γύρω μου. Και εκείνους όμως, δεν θα τους ενοχλούσε αφόρητα ένα τσιγάρο που κάποιος άναψε.

Κατανόηση και συμβιβασμός λοιπόν, και όχι απαγόρευση. Η εφαρμογή του ‘’ΠΟΝΑΕΙ ΧΕΡΙ, ΚΟΨΕΙ ΧΕΡΙ’’ δεν φέρνει αποτέλεσμα. Άλλωστε,

ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ Ο ΤΡΑΧΗΛΟΣ ΖΥΓΟ ΔΕΝ ΥΠΟΦΕΡΕΙ

ΕΝΣΤΟΛΟΙ ΚΑΙ ΑΣΤΟΛΟΙ

.....Και εκεί που πήγαινα στην Νέα Εγνατία, καβάλα στον Ροσινάντη, με σταματάει ο Σάντσο Πάντσα και μου δίνει κάτι που έμοιαζε με εφημερίδα. Με την πρώτη λέξη που διάβασα, φρίκαρα για τα καλά. Αισθάνθηκα την πίεση να ανεβαίνει κατακόρυφα, και αμέσως έβγαλα από το δισάκι μου μια χουφτα LACITENS και άλλη μία OLARTAN, και ευτυχώς υπήρχε λίγο νερό στο παγούρι για να τα κατεβάσω, γιατί σάλιο πλέον δεν έμεινε, είτε γιατί μου το πήρανε, είτε γιατί τέλειωσε από το φτύσιμο. Ποια λέξη διάβασα ? Την λέξη ΕΝΣΤΟΛΟΙ.

.....Μετά από λίγο, και αφού η πίεση ήρθε στο κανονικό της, κάθησα και σκέφτηκα.

.....‘’Α, ωραία, υπάρχουν οι ΕΝΣΤΟΛΟΙ, αρα θα υπάρχουν και οι ΑΣΤΟΛΟΙ (ΑΣΥΣΤΟΛΟΙ είναι βέβαιο ότι υπάρχουν, στα υψηλά της Πλατείας Συντάγματος ).

.....Ποιοι λοιπόν είναι οι ΕΝΣΤΟΛΟΙ ? Μα φυσικά, αυτοι που φορούν στολή. Δηλαδή, (και χωρίς παρεξήγηση γιατί δεν θέλω να υποτιμήσω καμμία κατηγορία εργαζομένων, αρκεί να δουλεύουν τίμια), ΕΝΣΤΟΛΟΙ είναι

.....Οι λιμενοφύλακες, οι αγροφύλακες, οι θυρωροί ξενοδοχείων πολυτελείας, η δημοτική αστυνομία, οι σεκιουριτάδες, οι οδηγοί λεωφορείων αστικών συγκοινωνιών ( στην Θεσσαλονίκη φορούν στολή ), οι γκρούμ, οι …οι…οι. Ά, ξέχασα, και οι αξιωματικοί και οπλίτες των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας. Υπάρχει περίπτωση να διαφωνήσει κανένας ???? Δεν το νομίζω.

.....Με την ίδια ακαταμάχητη λογική, μπορώ να ορίσω ως ΑΣΤΟΛΟΥΣ όλους τους υπόλοιπους που στην δουλειά τους φορούν πολιτικά ρούχα ( εργάτες, υπάλληλοι, τεχνίτες, μεσίτες, τραπεζικοί, εφοριακοί, βουλευτές και υπουργοί ( συγγνώμη, αυτοί δεν δουλεύουν, εκτελούν ‘’λειτούργημα’’, όπως είναι η μοντέρνα έκδοση της λέξης ‘’ αρπαχτή ‘’), εδωδιμοπόλες, μικροπωλητές κτλ (πρέπει να γράψω και άλλα ?)

.....Καλά, ποιός ΛΑΜΑΚΑΣ μειωμένων πνευματικών ικανοτήτων σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει την λέξη ‘’ΕΝΣΤΟΛΟΙ’’ σε εργασιακά , οικονομικά, συνταξιοδοτικά και άλλα παρεμφερή θέματα ? Και ποιοι ηλίθιοι ευτραπελίζοντες υιοθέτησαν τον όρο και τον έκαναν καραμέλα ? Και ποιοι ανεγκέφαλοι δημοσιογράφοι τον αναπαράγουν καθημερινά ? Δεν υπάρχει περίπτωση να απαντήσει κανείς , γιατί ‘’ΕΛΛΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΟΥ ΒΑΣΙΛΕΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ‘’

.....Και σκέφτομαι ( αν και πρέπει να πάψω για να διατηρήσω την πνευματική μου υγεία ), τι κοινό μπορούν να έχουν όλοι αυτοί οι ΕΝΣΤΟΛΟΙ μεταξύ τους, ώστε να τους θεωρούμε μία κατηγορία και να τους αντιμετωπίζουμε με τον ίδιο τρόπο ? Μα και φυσικά υπάρχει κοινός παρονομαστής, ο ίδιος που υπάρχει και στους ΑΣΤΟΛΟΥΣ, δηλαδή στους δικαστικούς, μικροπωλητές, γεωργοκτηνοτρόφους κτλ. Με αυτή τη λογική, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.

.....Για να σοβαρευτούμε και λιγάκι, εγώ τουλάχιστον, διαβλέπω μία αμετακίνητη πρόθεση συγκεκριμένων πολιτικών ( και όχι μόνο…) κύκλων, να υποβαθμίσουν συστηματικά ορισμένες κοινωνικές ομάδες, σε μία από τις οποίες έχω την ύψιστη τιμή να ανήκω. Στην κοινωνική ομάδα των ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ. Φτάνει πιά, ‘’αγαπητά’’ μου λιμοτάγαρα, αρκετά μέχρι τώρα. Δεν μπορείτε να ξεχάσετε, ότι κάποτε, σας έκοψαν τις λαμογιές, μέχρι που εσείς τις μετατρέψατε σε επιστήμη. Δεν φτάνει το κακό που κάνατε μέχρι τώρα στην δύσμοιρη πατρίδα μας ? Και λέτε από πάνω, ότι είσθε και ‘’εθνικά υπερήφανοι ‘’ για τα κατορθώματά σας. Χτυπάτε και ρημάζετε, αυτούς που δεν μπορούν να αντιδράσουν. Ως πότε όμως ? Το σκεφτήκατε ποτέ ? Μάλλον το σκεφτήκατε, γιατί η Ελβετία έχει πολύ καλές Τράπεζες και εσείς, είστε οι καλύτεροι πελάτες μετά από κάποιους Κολομβιανούς. Αυτό όμως που δεν σκεφτήκατε, είναι το ‘’από πού θα φύγετε’’, όπως φωνάζουν στο γήπεδο.

.....Είναι γνωστό το ότι τα λαί΄κά τραγούδια, κυρίως τα παληά, είχαν μέσα τους μία απαράμιλλη σοφία, και αυτό το ξέρετε καλά. Για αυτό το λόγο και πιστέψατε ότι ‘’οι μάγκες δεν υπάρχουν πιά, τους πάτησε το τραίνο ’’. Πιθανόν, να έχετε δίκηο.

.....Και ενώ σκεφτόμουν όλα αυτά, χωρίς να το καταλάβω, έφτασα στο ‘’ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ’’ όπου μένω. Έδωσα τον Ροσινάντη στον Σάντσο, που πολύ τον κούρασα σήμερα, και πήγα να κοιμηθώ, μήπως και ονειρευτώ μια καινούρια Ελλάδα, χωρίς μίζες ( τις νόμιμες βεβαίως, βεβαίως ), χωρίς λαμόγια, μια Ελλάδα όπως στα παραμύθια. Γιαυτό άλλωστε και είμαι ο Δόν Κιχώτης. Η Δουλτσινέα, μπορεί να περιμένει.