Το «μεγάλο ψέμα»

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΦΙΛΩΝ,

Το «μεγάλο ψέμα»

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Παντελής Γιαννακόπουλος

     Την απορία του εξέφρασε στον Β.Δ. Βασιλειάδη Σκοπιανός διανοούμενος για την προπετή, κατά κάποια έννοια, συμπεριφορά (στάση αν θέλετε) του Νορβηγού Πρωθυπουργού ο οποίος πρόσφατα και με την ευκαιρία της επίσκεψης του Σκοπιανού ομολόγου του στο Όσλο υποστήριξε ως δίκαιη την προσφυγή των Σκοπίων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, για την επικύρωση του ονόματος “Δημοκρατία της Μακεδονίας” αντί FYROM, την απαγόρευση χρήσης, εφεξής, του ονόματος Μακεδονία-Μακεδόνες από τους Έλληνες, την αναγνώριση μακεδονικής εθνότητας στην Αιγαιακή Μακεδονία και την άσκηση πίεσης για την άρση του βέτο των Ελλήνων προς την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και το ΝΑΤΟ, προκειμένου να γίνουν και αυτά (τα Σκόπια ντε) αποδεκτά ως ισότιμα μέλη τους. Και ιδού η απορία του Σκοπιανού :

    «Πουλήσαμε την ψυχή μας στο διάβολο, γίναμε υποτελείς των Αμερικανών (και των φερεφώνων τους), τους παραχωρήσαμε αεροπορικές και πυραυλικές βάσεις, τεράστια έκταση για την κατασκευή Αμερικανικής Πρεσβείας - αντιπυρηνικού καταφυγίου, απεμπολήσαμε τα ιερά και τα όσιά μας, υποταχθήκαμε στα κελεύσματά τους, χρισθήκαμε δούλοι των δικών τους και των δικών μας επιθυμιών και άνομων επιδιώξεων … Η στάση μας αυτή κανέναν δεν προκαλεί, κανέναν δεν βλάπτει; Ακόμη και αυτοί που είναι δεδηλωμένοι εχθροί των Αμερικανών, δέχονται να παίξουν το παιχνίδι τους και να πάρουν τελικά το δικό μας αντί το δικό σας μέρος; …Και ακόμη, δεν προσβάλει τους Ακαδημαϊκούς, τους ιστορικούς και όλη την πνευματική ελίτ της χώρας τους (και ιδιαίτερα των ευρωπαϊκών κρατών), να δέχονται το “ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ” ότι «εμείς οι Σλάβοι είμαστε “Μακεδόνες”», απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Εμείς οι Σκοπιανοί, μορφωμένοι Σλάβοι και μη, που γνωρίζουμε την ιστορική αλήθεια, ντρεπόμαστε γι’ αυτήν την υποκρισία των τόσο μορφωμένων κοινωνιών, ιδιαίτερα του δυτικού κόσμου. Δεν είναι θέμα ούτε των συμφερόντων. Ορίστε, εσείς οι Έλληνες με την πιο μεγάλη εφοπλιστική οικογένεια, δίνετε τόσες πολλές θέσεις εργασίες με τις παραγγελίες πλοίων στη Νορβηγία και σε άλλες ναυπηγικές χώρες, που και εκείνες είναι μαζί μας, ενώ σεις εισπράττετε την αχαριστία τους! Το ίδιο ισχύει και με τις πολεμικές βιομηχανίες. Είστε η τρίτη χώρα στο κόσμο αναλογικά, στις εξοπλιστικές δαπάνες και οι χώρες που παίρνουν τις παραγγελίες σας σήμερα (πλην Γαλλίας) δεν είναι μαζί σας! Γιατί; Ποιος και τί φταίει;».

    Την ίδια απορία έχω κι εγώ κι εσείς προφανώς, φίλοι αναγνώστες. Όμως η απορία και μόνον δεν αρκεί, δεν αποτελεί μέρος της λύσης του προβλήματος. Θα μπορούσε βέβαια να υποστηριχθεί ότι η συλλογική απορία δημιουργεί ένα θετικό ρεύμα στροφής προς υπάρχον πρόβλημα, του οποίου η λύση προσωρινή ή τελεσίδικη θα μπορούσε να αρχίσει να διαφαίνεται. Ναι, αλλά τώρα τί γίνεται, προς τα πού βαδίζουμε, τί περιμένουμε, σε τί ελπίζουμε; Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στις κοινές απορίες, αλλά και σε κάποιες άλλες εξαιρετικά ενδιαφέρουσες που κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί για το ίδιο θέμα.

    Κατ’ αρχήν στην απορία ωστόσο του Σκοπιανού διανοούμενου θα μπορούσα να απαντήσω με απόλυτη ειλικρίνεια ότι φταίει η αδιαφορία του Έλληνα. Με την επωδό π.χ. «εδώ ο κόσμος καίγεται κι οι Σκοπιανοί χτενίζονται, μ’ αυτούς θα ασχολούμαστε;», είναι ικανός να απέχει παντελώς από τα εθνικά δρώμενα και διότι αντιμετωπίζει φιλικά την αντιπαλότητα. Αντιδρά μόνον όταν ο άλλος επιμένει να είναι εχθρικός και επιχειρεί να προσβάλει τα ιερά και τα όσιά του∙ η κακή εκτίμηση για το τελικό αποτέλεσμα : «έχουμε σοβαρότερα πράγματα να κάνουμε∙ σε δέκα χρόνια το θέμα της ονομασίας θα έχει εξ ολοκλήρου ξεχαστεί», η εσφαλμένη οπτική μέσα από την οποία βιώνουμε τις εξελίξεις πάνω στο θέμα της ονομασίας και τον αλυτρωτισμό που καλλιεργείται στην εθνική και κυρίως στην εθνικιστική συνείδηση των Σκοπιανών : «Έλα μωρέ και τι μας πειράζει που θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ως “Μακεδόνες”; Γιατί δεν γκρινιάζουμε και για τους “Μακεδόνες” της Κολομβίας;» ή «άσε τους ανθρώπους να νοιώσουν κι αυτοί κάποιοι, μια χούφτα είναι οι ταλαίπωροι κι έχουν την ανάγκη μας∙ έ, δεν είναι και σωστό να τους στήνουμε στη γωνιά και να τους φιλοδωρούμε με άπερκατ» ή «βρε, δεν κάνουμε ένα ντου να τους δέσουμε χεροπόδαρα, που τολμούν και μας εναντιώνονται οι παρίες;». Ακραίες τελικώς τοποθετήσεις από αφελείς έως επικίνδυνες, που δίδουν το δικαίωμα στην άλλη πλευρά να παρουσιάζεται ως βαλλόμενη διαρκώς και αδίκως από έναν δυνάστη γείτονα που απαιτεί τα πάντα για τον εαυτό του, πέραν του δικαίου, της λογικής, της διεθνούς πρακτικής και του μέτρου.

    Προφανώς η αντιμετώπιση του Ελληνοσκοπιανού ζητήματος με επιχειρήματα της παραπάνω μορφής δεν είναι η πλέον ενδεδειγμένη, ενώ από την άλλη η ευαισθησία, η ξενοφιλία, η πολιτισμική υπερβολή δεν θα πρέπει να μας οδηγούν στο να είμαστε ενδοτικοί. Προφανώς ο κίνδυνος από τα πάσης φύσεως συμφέροντα και όχι μόνον από την πλευρά των Σκοπιανών, ελλοχεύει. Αν οι γείτονές μας προβαίνουν σε ακραίες ενέργειες προκειμένου να διεκδικήσουν ό,τι δεν τους ανήκει, δεν οφείλεται κατ’ ανάγκη στις δικές τους … φαντασιώσεις για μια ιστορική μετάπτωσή τους στο καλύτερο, μέσα από μια διαδικασία … μετάλλαξης. Το πιθανότερο, όπερ και το χειρότερο, είναι να οφείλεται σε δήθεν φίλους τους “ανθρωπιστές”, που όμως είναι αυτοί που διεκδικούν και υφαρπάζουν τη μερίδα του λέοντος στη στήλη “κέρδη”, που εξασφαλίζονται κατόπιν μιας τριμερούς ή πολυμερούς συμφωνίας η οποία θα είναι τελικώς κομμένη και ραμμένη στα δικά τους μέτρα.

    Γιατί όμως πάντα εμείς να πληρώνουμε το μάρμαρο; Μια εξήγηση σ’ αυτό είναι η απάντηση που έδωσε στον ομογενή κ. Κουφαδάκη ο κ. Μόουζες (Πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συμβουλίου και Εντεταλμένος Σύμβουλος των ΗΠΑ για το Κυπριακό), στο ερώτημα, σχετικά με την ευνοϊκή μεταχείριση των Τούρκων : “Όταν υποβάλλουμε προτάσεις, οι Τούρκοι αντιδρούν και το συζητούμε. Εσείς ποτέ δεν διατυπώνετε τη διαφωνία σας”». Και εμείς πιστεύουμε -εσφαλμένα- ότι στα κέντρα των αποφάσεων θα εκτιμήσουν τη σιωπή, τη σύνεση, την προσποιητή ή φυσική συστολή μας -ίσως και τη δειλία μας- και το ότι δεν διεκδικούμε, δεν επιμένουμε στα δίκαιά μας, δεν απαιτούμε ό,τι μας ανήκει. Είμαστε, αλίμονο και πάλι ακραίοι, άρα κατά συρροή μη αξιόπιστοι. Η νοημοσύνη όμως των ισχυρών δυνάμεων του κόσμου που σχεδιάζουν τις πορείες των λαών, δεν είναι συναισθηματική∙ έτσι, καταλήγουμε να είμαστε πάντα οι έσχατοι στις προτιμήσεις τους, δηλαδή ζημιωμένοι.

    Πιστεύουν οι φίλοι μας Σκοπιανοί, ότι έχουν την αποκλειστικότητα των προτιμήσεων των Μεγάλων Δυνάμεων λόγω της ιδιαιτερότητάς τους ως … περιούσιου λαού και ικετεύουν, ενώ τους ενθαρρύνουν δήθεν να απαιτούν για την πέραν πάσης λογικής επίλυση των προβλημάτων τους; Αντί να παρακαθήσουν σε κοινή τράπεζα συζητήσεων και διευθετήσεων των διαφορών τους μαζί μας, αναζητούν το ευοίωνο μέλλον του λαού τους στις πλάνες υποσχέσεις αυτών που υποστηρίζουν ότι τα πάντα στη ζωή αποδίδονται με τη φράση “μπίζνες”. Τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.

    Προϋπήρξαμε κι εμείς θύματα των μεγάλων, των ισχυρών : Μικρά Ασία, Θράκη, Βόρειος Ήπειρος, Κύπρος, Ολοκαυτώματα Ποντίων και Μικρασιατών. Δεν πρέπει να τους έχει κανείς ιδιαίτερη εμπιστοσύνη. Περιστασιακό το ενδιαφέρον που δείχνουν για κάποιους από τους συμμάχους τους κι αυτό γιατί προσβλέπουν σε βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οφέλη. Διαφορετικά, δεν εξηγείται η τόση πρεμούρα από την πλευρά τους. Δεν ξύπνησαν ξαφνικά με τ’ όνομα των φίλων στα χείλη τους. Η λύση των προβλημάτων των Σκοπιανών δεν βρίσκεται μέσα στους πολύπλοκους σχεδιασμούς των επιτελείων της εξωτερικής πολιτικής τους, αλλά στις ειλικρινείς συζητήσεις που θα διεξαχθούν με πνεύμα κατανόησης και αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των αρμοδίων οργάνων των δύο κρατών. Και αυτό πρέπει να γίνει γρήγορα, πριν ο λαός αρχίσει να αμφισβητεί την ηγεσία του. Ήδη, ο Αλί Αχμέτ αρχηγός του μεγαλύτερου αλβανικού κόμματος DUI που συγκυβερνά με το BMPO - ΔΠΜΗΕ του Πρωθυπουργού Γκρούεφσκι, ονόμασε τα Σκόπια πρωτεύουσα της Δαρδανίας όπως ακριβώς κατά καιρούς υπέδειξαν Έλληνες ιστορικοί. Και άλλοι όμως Αλβανοί ηγέτες (Άμπεν Τζαφέρι, Νεβζάτ Χαλίλι κ.λπ.) αρνούνται να υποστηρίξουν το σκοπιανό μακεδονισμό και μεγαλοϊδεατισμό του Πρωθυπουργού τους. Προτείνουν δε ονόματα για τα Σκόπια (που είναι ασφαλώς και δική τους πατρίδα) όπως : “Δημοκρατία της Αχρίδας”, “Ιλλυρίδα”, “Δαρδανία” και άλλα.

    Σε κάποιες από τις ερωτήσεις ίσως η απάντηση αναδύεται μέσα από την επίμονη σκέψη : «Τη λύση στο Ελληνοσκοπιανό μάλλον θα κληθεί να … εκβιάσει η σλαβική περηφάνεια του λαού της FYROM». Το ’χουμε επισημάνει αυτό άλλωστε και παλαιότερα και το αναλύσαμε ελπίζω διεξοδικά. Αρκεί να περισσέψει το αίσθημα της αυτοεκτίμησης στο σλαβικό λαό. Αν δεν τελεσφορήσει αυτή η λύση, τότε μπροστά μας θα συναντήσουμε τα χειρότερα.