Μαρξ και Μενεγάκη

ΣΧΟΛΙΑ

Μαρξ και Μενεγάκη

http://www.makthes.gr

του Γιώργου Σκαμπαρδώνη
    Όταν ο σύντροφος δεν διάβαζε ακατανόητα αποσπάσματα του Μάρξ, έβλεπε Μενεγάκη και της έστελνε τουίτ: “Ωραία τα μποτάκια σου σήμερα”, “με κρατάς ορεξάτο” -τι εννοεί άραγε; Υπάρχει και το Βιάγκρα αν θέλει κανείς να είναι συνέχεια ορεξάτος. Απ’ την άλλη, υποτίθεται πως ένας “μαρξιστής”, σερβιτόρος, στρατευμένος στην ΚΝΕ και μετά στον ΣΥΡΙΖΑ, ανυπότακτος (κανονικό λουλούδι) και αρνητής στράτευσης απεχθάνεται τα πρωινάδικα και την αστική αισθητική -αλλά εδώ συμπυκνώνεται όλο το ιδεολογικό κομφούζιο της μεταπολίτευσης: Μαρξ και Μενεγάκη, Λένιν και Ελένη. Λενινισμός και Ελενισμός.

    Ο μενεγακισμός τελευταίο στάδιο του κομουνισμού -ένα είδος Βαρούφα, αλλά στο πιο λαϊκό, βαριά ανορθόγραφος, και σταλινικά κυνικός απ’ την άλλη, εφόσον έγραψε πως η 11η Σεπτεμβρίου με τους 3.500 νεκρούς ήταν ένα εικαστικό “έργο τέχνης”. Κάτι σαν την Γκερνίκα του Πικάσο, αλλά χωρίς συναίσθημα, εφόσον οι σκοτωμένοι ήταν Αμερικανοί, άρα καλώς πάθανε ό,τι πάθανε. Μία παραλλαγή της ναζιστικής αντίληψης περί εβραίων, που έφταιγαν συλλογικά, διότι απλώς ήταν εβραίοι.

    Τέτοια λουλούδια έχει ένα σωρό η χώρα -και τα πιο επικίνδυνα δεν είναι σαν τον ελαφρολαϊκό “στρατηγικό σύμβουλο” που αφελώς και δημοσίως εκτίθεται, αλλά πολύ πιο μοχθηρά, εφόσον κρύβονται πίσω απ’ τη σοβαροφάνεια, τα κλισέ, το κόμμα, τον πολιτισμό, το επιλεκτικό κορέκτ, την επιλεκτική ευαισθησία και αυτήν τη στιγμή κάποιοι εξ αυτών είναι υπουργοί και βουλευτές. Συμπιεσμένα άτομα, γεμάτα κύστες, κοινωνικό μίσος, μάλλον ανεπαλήθευτα, που θέλουν να πάρουν εκδίκηση, αλλά γουστάρουν ολίγον και την αστή Μενεγάκη με τα επαναστατικά μποτάκια της. Μάλλον θέλουν να της τα βγάλουν. Ίσως θέλουν να χύσουν και λίγη σαμπάνια στο ένα μποτάκι και να την πιουν από εκεί. Δηλαδή, για να το πούμε πιο διακριτικά, θέλουν και να πηδήξουν οι κακομοίρηδες -διά της ιδεολογίας. Είναι μία ευκαιρία τώρα που έχουν το γκουβέρνο.  Ίσως για να πάρουν ταξική ρεβάνς διά του σεξ από μία διάσημη και πλούσια αστή.

    Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, έχουμε και άλλο πιθανό σύνδρομο, εφόσον η Μενεγάκη είναι και πιο μεγάλη ηλικιακά απ’ τον ερωτύλο “μαρξιστή”, αν και εξόχως όμορφη, άρα έχουμε και ενδεχόμενο, κρυφό οιδιπόδειο -και ίσως, τελικά, εάν υφίσταται αυτό ως σύμπλεγμα (λέμε, εάν), από εκεί να εκπορεύονται όλα τα ψυχικά δεινά που κατόπιν επενδύθηκαν με δήθεν επαναστατική ιδεολογία. Καθότι στα πρωινάδικα υπάρχουν ένα σωρό πιο νέα και εξίσου όμορφα κορίτσια να “κρατούν ορεξάτο” τον στρατηγικό σύμβουλο του πρωθυπουργού, αλλά αυτός φαίνεται γουστάρει τις ώριμες, τις πιο ηλικιωμένες. Παρουσιάζει αυτό που λέμε στη λατινική γραμματική το φαινόμενο της “γερουνδιακής έλξης”; Ίσως, και το πιθανότερο είναι να έχει συμβολοποιήσει τη Μενεγάκη ως ιδεώδες και ενσάρκωση του αστισμού και να θέλει να την αλώσει ερωτικά, βιώνοντας το γεγονός ως κατάληψη των Θερινών Ανακτόρων σε ένα ιδεολογικό αντιπέραν.

    Παράλληλα, εξετάζοντας τα τουίτ του στην τηλεπαρουσιάστρια, διακρίνει κανείς τη βαθιά έλλειψη ευγένειας, ευαισθησίας και ευφυούς φλερτ -ίσως διότι ο εν λόγω μπορεί να διάβασε κάνα δυο ακατανόητα κομμάτια του Μαρξ, αλλά δεν κατέχει την τέχνη της ερωτικής προσέγγισης, διότι αγνοεί τα βασικά, ας πούμε τον Λακλό και το βιβλίο του “Επικίνδυνες σχέσεις”, κυρίως δε τον Δανό Σέρεν Κίρκεγκορ και το περίφημο “Ημερολόγιο ενός διαφθορέα”, που είναι η επιτομή της διδασκαλίας της γοητείας και της επιδέξιας ερωτικής πολιορκίας. Οπότε, με αφελή, βάναυσο επαρχιωτισμό, με φτηνά κομπλιμέντα για τα μποτάκια (εννοεί μπουτάκια), με άκομψους υπαινιγμούς και σχεδόν προφανή σεξιστικά υπονοούμενα (με κρατάς ορεξάτο), με απόλυτη έλλειψη πρωτοτυπίας και χωρίς ελπίδα, προσπαθεί να κολακέψει μία γυναίκα χορτάτη απ’ όλα αυτά, γιατί; Σε τι προσέβλεπε, βάζοντας μάλιστα και μια φωτογραφία του που παραπέμπει σε ένα είδος έφηβου Βασιλάκη Καΐλα; Ακατανόητο.

    Δεν πειράζει, αρκεί που, πια, θα υπηρετήσει από στρατηγικό πόστο την πατρίδα. 

    Σε κάθε περίπτωση, ο εν λόγω γυναικοϊέραξ είναι το εμβληματικό ψυχικοϊδεολογικό μοντέλο-πρότυπο που δημιούργησε η μεταπολίτευση και οι στρεβλώσεις της. Κι αυτό είναι το πιο βαρύ και μακροπρόθεσμο πρόβλημα πίσω απ’ την επίφαση της ιλαροτραγωδίας.