Οι ιπτάμενοι γάιδαροι, οι ροζ ελέφαντες και οι μονόκεροι.

ΣΧΟΛΙΑ

Οι ιπτάμενοι γάιδαροι, οι ροζ ελέφαντες και οι μονόκεροι.

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://realpolitics.gr

Πέτρος Λάζος petros.lazos@capital.gr

capital.gr

    Λίγες μόλις μέρες έχουν περάσει από την προηγούμενη Πέμπτη, όταν ψηφίστηκε η διάταξη που απαγορεύει σε πολιτικούς να διαθέτουν μετοχές σε οποιαδήποτε εταιρεία δεν εδρεύει στην Ελλάδα.

    Δηλαδή, οι πολιτικοί μίας ευρωπαϊκής και (θεωρητικά) καπιταλιστικής χώρας, απαγορεύουν στους εαυτούς τους να συμμετέχουν σε οποιαδήποτε παραγωγική δραστηριότητα, εκτός συνόρων. Ενώ βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2016 και η παγκοσμιοποιημένη οικονομία αποτελεί απτή πραγματικότητα για περισσότερο από μία εικοσαετία...

    Το χειρότερο όμως, σε όλη αυτή την φαρσοκωμωδία περί διαπλοκής, off shore εταιρειών κ.λπ., δεν είναι ότι η κυβέρνηση την αντιμετώπισε παράλογα και με σκεπτικό τύπου "πονάει δόντι, κόψει κεφάλι". Ούτε πως η αντιπολίτευση το χειρίστηκε από ερασιτεχνικά (Ν.Δ.) έως λαϊκίστικα (ΠΑ.ΣΟ.Κ., Το Ποτάμι, κατ’ ομολογία στελεχών τους).

    Το χειρότερο είναι πως πρόκειται για θέμα, ουσιαστικά ανύπαρκτο. Μάλιστα, κυρίες και κύριοι. Όλος αυτός ο θόρυβος, η φασαρία, οι καυγάδες, τα πάντα, έγιναν από την κυβέρνηση, για τις εντυπώσεις και μόνο. Διότι, οποιοσδήποτε ασχοληθεί έστω και επιφανειακά με το ζήτημα, ανακαλύπτει εύκολα ότι το ζήτημα της ανακάλυψης του πραγματικού ιδιοκτήτη μιας off shore, δεν υφίσταται. Δεν υπάρχει! Επειδή, αν δεν το θέλει ο ίδιος, είναι αδύνατον ν’ αποκαλυφθεί η ταυτότητά του. Τόσο απλά, τόσο καθαρά...

    Πως γίνεται και δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα; Οι λεπτομέρειες είναι σχετικά περίπλοκες, αλλά τα βασικά σημεία είναι αρκετά απλά. Ας τα πάρουμε από την αρχή.

    Οι off shore εταιρείες, σαν σκεπτικό, δημιουργήθηκαν πολλές δεκαετίες πριν. Λόγω της ανάγκης που υπάρχει στην ναυτιλία, να δημιουργείται σημαντική νομική "απόσταση" μεταξύ πλοιοκτήτη και πλοίου (λόγω πιθανών ατυχημάτων, αστικών ευθυνών κ.λπ.). Ακόμη και η Ελλάδα, έχει δικές της "off shore" για την ναυτιλία (εταιρείες ν. 89/67).

    Παρεμπιπτόντως, το ότι υπάρχουν, δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το γεγονός πως επετράπησαν επί δικτατορίας. Οι εφοπλιστές, αν δεν τους παρεχόταν αυτή η δυνατότητα, θα μετέφεραν την δραστηριότητά τους σε άλλες χώρες. Όπως ακριβώς κάνουν και σήμερα, για διαφορετικούς λόγους (κυρίως εργασιακής νομοθεσίας).

    Από ένα σημείο όμως και μετά, οι, αρχικά, "ναυτιλιακής χρήσης" off shore (όχι οι Ελληνικές, ο ν. 89 είναι πολύ "σφιχτός") χρησιμοποιήθηκαν και από άλλους, μη έχοντες σχέση με την ναυτιλία, για φοροδιαφυγή, ξέπλυμα χρημάτων από παράνομες δραστηριότητες κ.λπ. Ήταν ζήτημα χρόνου να συμπεριληφθούν και οι πολιτικοί σε αυτούς...

    Η νομική "απόσταση" (η οποία είναι απαραίτητη στην ναυτιλία, επαναλαμβάνω), είναι αυτό που κάνει την αποκάλυψη του ιδιοκτήτη της εταιρείας, αδύνατη.

    Λόγω της τεράστιας φοροδιαφυγής που σημειώνεται παγκόσμια, έχουν γίνει πάρα πολλές προσπάθειες για να βρεθεί κάποια λύση. Αλλά έχει αποδειχθεί αδύνατον. Από την στιγμή που ανοίχτηκε το κλουβί και βρέθηκε το "θηρίο" ελεύθερο, είναι αδύνατον να ξανακλείσει...

    Το καθεστώς που επικρατεί παγκόσμια θέλει κάποιες χώρες να συνεργάζονται με άλλες για την αποκάλυψη φοροφυγάδων, διεθνών και τοπικών εγκληματιών κ.λπ. και κάποιες άλλες, όχι. Από 01/01/2017 μάλιστα, οι "συνεργάσιμες" γίνονται η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη και το καθεστώς βελτιώνεται ακόμη περισσότερο, καθώς οι "συνεργάσιμες" θα μοιράζονται μεταξύ τους τα τραπεζικά τους δεδομένα, αυτόματα. Τα τραπεζικά δεδομένα (υποτίθεται ότι) θα αποκαλύπτουν τους εγκληματίες.

    Τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά, στην πραγματικότητα. Οι περισσότερες "συνεργάσιμες" χώρες, έχουν θεσπίσει συγκεκριμένες νομικές και δικαστικές διαδικασίες για να επιτραπεί η αποκάλυψη της ταυτότητας ενός τελικού δικαιούχου. Διαδικασίες που, στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων, είναι εξαιρετικά χρονοβόρες και δεν εγγυώνται θετική κατάληξη.

    Αλλά ακόμη και αν δεν υπήρχαν αυτές οι προβλέψεις και τα δεδομένα ήταν ανοιχτά σε όλους, το θέμα θα ήταν και πάλι, ένα δονκιχωτικό κυνήγι ανεμόμυλων. Έτσι θα είναι πάντα. Τουλάχιστον για όσο καιρό θα υπάρχουν "μη συνεργάσιμες" χώρες. Και θα υπάρχουν για πάντα. Διότι, οι περισσότερες από αυτές, αντλούν σημαντικότατους πόρους από την συγκεκριμένη δραστηριότητα. Για ορισμένες μάλιστα, αποτελεί και τον μοναδικό πόρο εσόδων. Λιγάκι δύσκολο να δεχθεί μια χώρα να "πεθάνει" οικονομικά, για να συλληφθούν οι φοροφυγάδες άλλων, δεν νομίζετε;

    Πως λειτουργεί το "κόλπο"; Απλά. Αυτός που θέλει να κρύψει χρήματα, δημιουργεί μία (ή περισσότερες, ανάλογα την περίσταση και τους λόγους που οδηγούν στην πράξη) off shore εταιρεία, στην δικαιοδοσία μιας "μη συνεργάσιμης" χώρας. Από εκεί και πέρα, ιδρύει όσες εταιρείες χρειάζεται/επιθυμεί σε "συνεργάσιμους" φορολογικούς "παραδείσους". Όλες οι νέες εταιρείες, ανεξάρτητα από το που έχουν έδρα, ανήκουν στην πλήρη ιδιοκτησία της πρώτης εταιρείας. Ο κατεργάρης είναι διασφαλισμένος ως προς την ανωνυμία του, στον αιώνα τον άπαντα...

    Υπάρχουν δε και άλλοι (πολλοί) τρόποι διατήρησης πλήρους και απόλυτης ανωνυμίας. Ένας αποκαλύφθηκε πρόσφατα, στα διαβόητα Panama Papers. Διότι, όσο και αν φαίνεται παράξενο, όσοι "αποκαλύφθηκαν" με την διαρροή τους, απλά δεν είχαν λόγο (στην συγκεκριμένη εταιρεία τουλάχιστον) να κρυφτούν...

    Πως αποδεικνύεται αυτό; Εύκολα. Π.χ. τα ονόματα που εμφανίζονται στα έγγραφα να έχουν σχέση με την Ελλάδα (μέσω των διευθύνσεων), ήταν 253. Από αυτά, ορισμένα ήταν κανονικά ονόματα (άλλα πασίγνωστα, άλλα όχι και τόσο) και τα υπόλοιπα (η πλειοψηφία) έδειχναν τις μετοχές να ανήκουν "εις τον κομιστή" (to the bearer). Ο οποίος, φυσικά, είναι αδύνατον να εντοπισθεί. Λέτε π.χ. ο πρόεδρος του ΣΕΒ ή ένας από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες της χώρας να μην ήξεραν το τρυκ του κομιστή; Όχι, βέβαια! Απλά δεν είχαν λόγο να κρυφθούν και δεν το έκαναν...

    Κυρίες και κύριοι, ο ιδιοκτήτης μιας off shore, εάν έχει λόγο να διατηρήσει ανωνυμία, είναι αδύνατον ν’ αποκαλυφθεί. Οτιδήποτε άλλο λέγεται και δημιουργείται γύρω από αυτό το θέμα, έχει στόχο να παραπλανήσει και είναι εκ του πονηρού.

    Ή, όπως μου εκμυστηρεύτηκε κάποτε ξένος κορυφαίος "ειδικός", όταν τον ρώτησα εάν γίνεται να ανακαλυφθεί ο ιδιοκτήτης off shore, παρά την θέλησή του: "Βεβαίως και γίνεται" μου απάντησε. "Όπως γίνεται να πετάξουν οι γάιδαροι και να υπάρχουν ροζ ελέφαντες ή μονόκεροι"...