Συνταξιούχοι στη θύρα 7 της Τούμπας...

ΣΧΟΛΙΑ

Συνταξιούχοι στη θύρα 7 της Τούμπας...

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://www.makthes.gr

του Κώστα Μπλιάτκα δημοσιογράφου

    Βρέθηκα την περασμένη Τρίτη στη θύρα 7 του γηπέδου της Τούμπας ύστερα από 41 ολόκληρα χρόνια.  Ωραίο βραδάκι, τελευταίο ματς των πλέι οφ με τον Παναθηναϊκό, ισχυρή πιθανότητα να κουνήσει ο ΠΑΟΚ “σεντόνι”, χαμογελαστές φάτσες...

    Ήμουν 18 χρονών την προηγούμενη φορά και τώρα κοντεύω τη σύνταξη. Πήγα κι άλλες φορές βέβαια από τότε σ’ αυτό το γήπεδο, αλλά πάντα σε άλλες θύρες ή στα δημοσιογραφικά.

    Οι συμπτώσεις είναι πολλές και αξίζει να τις αναφέρω. Καταρχήν συνάντησα παλιό φίλο που είχα χρόνια να τον δω, ο οποίος ήταν επίσης στη θύρα 7 τότε σ’ εκείνο το ιστορικό ματς ΠΑΟΚ - Μπαρτσελόνα 1-0 με γκολ του Γιώργου Κούδα (16 Σεπτεμβρίου 1975).

    “Ήμασταν αμούστακοι έφηβοι και τώρα σχεδόν συνταξιούχοι”, του λέω γελώντας.

    “Ξέρεις”, μου απαντά, “είσαι και στο κατάλληλο μέρος”. “Η θύρα 7 είναι το καταφύγιο των παλιών παοκτσήδων που δεν αντέχουν χωρίς το γήπεδο αλλά και δεν τις μπορούν πια τις εντάσεις της θύρας 4, κι έτσι καταφεύγουν εδώ, απέναντι, σαν... συνταξιούχοι”.

    Παρατήρησα ότι καθόμασταν πάλι στα σκαλιά και όχι στα καθίσματα, επειδή η εφτά ήταν πάλι γεμάτη. Όπως τότε...

    Ανέβηκα κάποια στιγμή πάνω, στο τελευταίο σκαλί, και έμεινα να κοιτώ τα φώτα της πόλης και τη θάλασσα, όπως τότε, ενώ ο νους ταξίδευε. Έβγαλα και τη φωτογραφία που δημοσιεύω σήμερα.

    Από αυτούς που τώρα αγωνίζονται κανείς δεν είχε καν γεννηθεί το 1975, όταν το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς ο ΠΑΟΚ ξεκινούσε με τον μακαρίτη τον Γκιούλα Λόραντ στο τιμόνι την κούρσα του πρωταθλήματος, στην οποία έμελλε να τερματίσει πρώτος. Η εμφάνιση σ’ εκείνο το ματς με την Μπαρτσελόνα ήταν εμφατική. Και προάγγελος.

    Σήμερα ο Κλάους, ο Χαρίσης, ο Γλύκος, ο Πέλκας, ο Ροντρίγκες. Τότε ο Κούδας, ο Σαράφης, ο Γκουερίνο, ο Αποστολίδης, ο Ιωσηφίδης. Κακά τα ψέματα όμως. Τότε δύσκολα άλλαζαν ομάδα οι παίκτες και τα σύμβολα ήταν πολλά. Τώρα με τον άκρατο επαγγελματισμό έχουν αλλάξει τα δεδομένα και ένας παίκτης-φίρμα είναι σήμερα εδώ και αύριο αλλού. Είδα χθες και τη φωτογραφία από Ολντ Τράφορντ στην υποδοχή του Μουρίνιο.  Τον υποδέχτηκε ο σερ Μπόμπι Τσάρλτον που έχει περάσει τα ογδόντα και είναι εδώ και εβδομήντα χρόνια το σύμβολο της Μάντσεστερ και επιζών του αεροπορικού δυστυχήματος στο Μόναχο το 1958. Αυτός είναι το σύμβολο και όχι ο φαν Νιστελρόι ή ο Κριστιάνο Ρονάλντο, που κάποτε φόρεσαν την ίδια φανέλα Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.

    Τι θυμάμαι από το ματς με την Μπαρτσελόνα;

    Καταρχήν τους 50.000 θεατές. Δεν έπεφτε καρφίτσα στην Τούμπα και νομίζω ότι σ’ εκείνο το ματς έγινε ρεκόρ εισιτηρίων. Ήταν η παρθενική συμμετοχή του Δικέφαλου στο Κύπελλο UEFA, που έχει ονομαστεί πλέον Europa League. Συνήθως έπαιζε στο Κυπελλούχων είτε ως τροπαιούχος (1972 και 1974) είτε ως φιναλίστ.

    Ύστερα, ο αντίπαλος του ΠΑΟΚ, η Μπαρτσελόνα, λειτούργησε ως πόλος έλξης ακόμα και πολλών ουδετέρων φιλάθλων. Στους τότε Μπλαουγκράνα του γερμανού προπονητή Χένες Βαϊσβάιλερ ξεχώριζαν οι δύο “ιπτάμενοι” διεθνείς Ολλανδοί: ο Γιόχαν Κρόιφ (που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή) και ο συνονόματός του, ο Νέεσκενς. Επίσης ο περουβιανός σταρ Σοτίλ, ο διεθνής Βραζιλιάνος Μάριο Μαρίνιο, οι ισπανοί διεθνείς Ρέσακ και Ασένσι. Περιττό να σας πω ότι τα προγνωστικά των άσπονδων φίλων του ΠΑΟΚ ήταν... “πολλά με λίγα”! Υπέρ της Μπάρτσα βεβαίως. Κι όμως ο ΠΑΟΚ νίκησε, και μάλιστα έχασε και ευκαιρίες και για άλλα γκολ.

    Σε εκείνο το ματς ο Κούλης Αποστολίδης πήρε μετάθεση για τα μετόπισθεν παίζοντας κεντρικός μπακ, θέση στην οποία γρήγορα προσαρμόστηκε, αν και οι φίλαθλοι χρειάστηκαν μήνες για να τον συνηθίσουν. Η άλλη έκπληξη ήταν ότι τοποθετήθηκε ως δεξιός οπισθοφύλακας ο Νέτο Γκουερίνο.
    Το “κουφό” της ιστορίας είναι ότι είδα εκείνες τις μέρες -πάλι από τη θύρα εφτά και έχοντας ξεπαραδιαστεί, αλλά χαλάλι- και το άλλο διεθνές ματς στη Θεσσαλονίκη, το οποίο σήμερα δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει ότι διεξήχθη και τελείωσε κανονικά στην Τούμπα. Ολυμπιακός - Δυναμό Κιέβου 2-2, ναι, στο γήπεδο της Τούμπας, για το Κύπελλο Πρωταθλητριών!

    Ο Ολυμπιακός ύστερα από τα επεισόδια στην Πάτρα, την άνοιξη του 1974, στο σφαγιαστικό για αυτόν ματς με την Άντερλεχτ, τιμωρήθηκε και δήλωσε την έδρα του ΠΑΟΚ για να αγωνιστεί ως γηπεδούχος. Ήταν τα χρόνια που η ομάδα του Πειραιά... έχανε από τα Τέμπη, όπως έλεγαν οι φίλαθλοι. Δηλαδή ο ΠΑΟΚ νικούσε συνέχεια στα μεταξύ τους ματς.

    Η Δυναμό Κιέβου, που μόλις πριν από λίγους μήνες είχε κατακτήσει το Κύπελλο Κυπελλούχων, κατέβηκε με το μεγάλο αστέρι της, τον Ολέγκ Μπλαχίν (μετέπειτα προπονητή τόσο του ΠΑΟΚ όσο και του Ολυμπιακού), προηγήθηκε με 2-0 ύστερα από μεγάλα λάθη της άμυνας του Ολυμπιακού, αλλά οι Πειραιώτες ισοφάρισαν με γκολ του Κρητικόπουλου και του Κώστα Αϊδινίου (τον ηγέτη του Γηραιού δυσκολεύτηκα να τον συνηθίσω στα κόκκινα)!

    Το δεύτερο μάλιστα μπήκε μετά από φάουλ του Κώστα και καραμπόλες που μπέρδεψαν τον τερματοφύλακα. Υπάρχει στο You Tube το γκολ και το κοντινό πλάνο στον σκόρερ, ο οποίος έδειχνε την απορία του “πώς μπήκε τώρα αυτό”...

    Θυμάμαι ότι για αυτό το ματς ανέβηκαν πολλοί φίλαθλοι του Ολυμπιακού, αλλά δεν έγιναν επεισόδια. Εκτός από κάποια στιγμή, όταν φίλος του Ολυμπιακού πριν την έναρξη μπήκε στο χορτάρι με σημαία της ομάδας του. Τον κυνήγησαν θερμόαιμοι κι αυτός τρέχοντας επέστρεψε στην κερκίδα, αλλά για κακή του τύχη ήταν η θύρα τέσσερα! Θυμάμαι, για να μην πολυλογώ, ότι οι πιο ψύχραιμοι απέτρεψαν τα χειρότερα.

    Αυτά από την όψιμη επιστροφή μου στη θύρα εφτά ύστερα από τέσσερις δεκαετίες, την οποία πολύ χάρηκα, πέρα από συλλογικές προτιμήσεις...