Η πραγματική ιστορία που κυκλοφορεί στα δικαστήρια για τη σχέση δικηγόρου-πελάτη

ΜΑΖΕΜΕΝΑ ΑΠΟ ΔΩ ΚΙ ΑΠΟ ΚΕΙ 

Η πραγματική ιστορία που κυκλοφορεί στα δικαστήρια για τη σχέση δικηγόρου-πελάτη

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://www.newsone.gr/

newsbeast.gr

Γράφει η Μαρία Ζαχαροπούλου

    Στους διαδρόμους των δικαστηρίων κυκλοφορούν ιστορίες που σε πολλές περιπτώσεις έχουν λάβει διαστάσεις αστικού μύθου. Μια από αυτές αφορά τη σχέση δικηγόρου-πελάτη και μπορεί να κυκλοφορεί σαν ανέκδοτο από χείλη σε χείλη μεταξύ των συνηγόρων, ωστόσο είναι πέρα για πέρα αληθινή και εκτυλίχθηκε σε δικαστήριο μεγάλης επαρχιακής πόλης πριν από περίπου 40 χρόνια.

    Ο πρωταγωνιστής, ηλικιωμένος μεγαλοδικηγόρος ο οποίος «μάζευε» στο γραφείο του όλες τις σημαντικές υποθέσεις της περιφέρειας και όχι μόνο. Μάλιστα, παλαιότερα είχε θητεύσει και σε κυβερνητική θέση γεγονός που ισχυροποίησε τη φήμη του και ανέβασε το κασέ του.

    Ο πελάτης, νεαρός άνδρας κατηγορούμενος για ανθρωποκτονία από πρόθεση. Επρόκειτο για ένα αδίκημα που εκείνη την χρονική στιγμή έφερνε τον κατηγορούμενο αντιμέτωπο ακόμη και με την ποινή του θανάτου, αν και προσωρινά δεν εκτελείτο.

    Κατά τη διάρκεια της προσωρινής κράτησης του κατηγορούμενου ο έμπειρος δικηγόρος είχε συνομιλήσει αρκετές φορές μαζί του και τον είχε διαβεβαιώσει, με περισπούδαστο ύφος, ότι η υπόθεσή του «δεν βγαίνει», δηλαδή δεν αποδεικνύεται με τίποτε η ενοχή του και πως η αθώωση είναι βέβαιη. Όταν έφτασε η ώρα της δίκης ο κατηγορούμενος κάθισε στο εδώλιο του τοπικού Μικτό Ορκωτού Δικαστηρίου με τον... αέρα του νικητή έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη σε όσα του είχε πει ο συνήγορος του.

    Όταν, όμως, η δίκη ξεκίνησε πήρε απρόβλεπτη τροπή. Δικαστές και ένορκοι έμοιαζαν να μην πιστεύουν κανένα από τους ισχυρισμούς του κατηγορουμένου ενώ οι ερωτήσεις προς τους μάρτυρες έπεφταν  βροχή δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο τη θέση του. Το ένα… χτύπημα διαδεχόταν το άλλο και ανήσυχος ο κατηγορούμενος κοίταξε  γεμάτος αγωνία το δικηγόρο του, γυρεύοντας κάποια εξήγηση για το πως η υποσχόμενη βεβαιότητα για την αθωότητά του φαίνεται να μετατρέπεται σε βέβαιη καταδίκη.

    Ο δικηγόρος γεμάτος αυτοπεποίθηση και αυταρέσκεια τον πλησίασε, έγειρε στο αυτί του και του ψιθύρισε με καθησυχαστική φωνή: «Μη φοβάσαι όλα θα πάνε καλά».

    Η συνέχεια της δίκης αποδείχθηκε κόλαση για τον κατηγορούμενο ο οποίος μετά την εξέταση και του τελευταίου μάρτυρα κοίταξε με απόγνωση τον δικηγόρο του ο οποίος γεμάτος αυτοπεποίθηση  του συλλάβισε και πάλι καθησυχαστικά εν είδει read my lips: «ό-λα κα-λά».

    Και όταν τη σκυτάλη πήρε ο εισαγγελέας τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα. Ο εισαγγελικός λειτουργός με μια αγόρευση καταπέλτη στόλισε τον κατηγορούμενο με τα σκληρότερα αντι-κοσμητικά επίθετα, όπως «ειδεχθής», «απάνθρωπος», «αμετανόητος», «στυγερός», «γεννημένος εγκληματίας», «που αν η δικαιοσύνη απέδιδε τα όσα όφειλε ως ιδέα, θα έπρεπε ήδη να έχει διαγράψει την ύπαρξή του από τον πλανήτη» και άλλα πολλά.

    Ο κατηγορούμενος ένιωσε ότι… σβήνει και κοίταξε το δικηγόρο του, ο οποίος, για μια ακόμη φορά, τον καθησύχασε με μια κίνηση του χεριού του δίνοντάς του να καταλάβει ότι δεν τρέχει τίποτε και η απόφαση θα είναι διαφορετική.

    Μετά τις αγορεύσεις και την απόσυρση του δικαστηρίου για διάσκεψη, ο συνήγορος πλησίασε τον εντολέα του λέγοντας του με στιβαρότητα: «Με την αγόρευσή μου τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Πάμε καλά».

    Όταν το δικαστήριο ανακοίνωσε την ενοχή του κατηγορουμένου, εκείνος έντρομος, σοκαρισμένος και απελπισμένος αναζήτησε το δικηγόρο του, λέγοντάς του: «Κύριε συνήγορε;», χωρίς να έχει πια δύναμη να ολοκληρώσει τη φράση του. Τότε ο συνήγορος τον πλησίασε και τον καθησύχασε λέγοντάς του, «ας περιμένουμε πρώτα την ποινή».

    Η ποινή απαγγέλθηκε και ήταν ισόβια. Ο κατηγορούμενος, πλήρες ράκος τώρα πια, βουρκωμένος και χαμένος, κοιτά το δικηγόρο του που τον πλησιάζει ξανά και με αυτή την έμπειρη, βαθιά φωνή που μαρτυρά απαύγασμα σοφίας, σκύβει και λέει στον εντολέα του: «Ευτυχώς, γλυτώσαμε την ποινή εις θάνατον»…

Η Νεκρά Θάλασσα πεθαίνει όπως φαίνεται από φωτό της NASA

ΜΑΖΕΜΕΝΑ ΑΠΟ ΔΩ ΚΙ ΑΠΟ ΚΕΙ 

Η Νεκρά Θάλασσα πεθαίνει όπως φαίνεται από φωτό της NASA

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://perierga.gr

    Η Νεκρά Θάλασσα πήρε το όνομά της από την έλλειψη ζωής που υπάρχει εδώ επειδή το νερό της είναι πάρα πολύ αλμυρό για τα περισσότερα είδη άγριας ζωής.  Αλλά, όπως δείχνουν οι παρακάτω οι δορυφορικές εικόνες, η Νεκρά Θάλασσα πεθαίνει σιγά-σιγά. Αυτές ελήφθησαν σε τρία σημεία τα τελευταία 40 χρόνια (το 1972, το 1989 και το 2011) και αποκαλύπτουν τη δραματική μεταμόρφωση.

    Σύμφωνα με έρευνα της περιβαλλοντικής ομάδας EcoPeace αναφέρεται ότι η Νεκρά Θάλασσα έχει ήδη χάσει περισσότερο από το ένα τρίτο της επιφάνειάς της και συρρικνώνεται με ρυθμό περίπου 1,1 μέτρα ανά έτος. Η συρρίκνωση είναι εμφανής στις εικόνες που συνέλαβαν οι δορυφόροι Landsat της NASA. ΠαρουσιάζονταΙ τα βαθιά νερά με το σκούρο μπλε χρώμα και τα ρηχά με γαλάζιο, ενώ το ροζ και το μαύρο ορίζουν μια άγονη έρημο. Το πράσινο δείχνει την αραιή βλάστηση και το κόκκινο την πυκνή και κοντά στο κέντρο είναι η χερσόνησος Λι Σαν που αποτελεί πλέον μια γέφυρα γης σε ολόκληρη τη Νεκρά Θάλασσα.

Η πιο παγωμένη πρωτεύουσα στον κόσμο!

ΜΑΖΕΜΕΝΑ ΑΠΟ ΔΩ ΚΙ ΑΠΟ ΚΕΙ 

Η πιο παγωμένη πρωτεύουσα στον κόσμο!

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://perierga.gr/

    Το Ulan Bator βρίσκεται σε υψόμετρο 1.350 μέτρα, είναι πρωτεύουσα της Μογγολίας και θεωρείται η πιο παγωμένη πρωτεύουσα στον κόσμο με θερμοκρασίες που πλησιάζουν τους -40 βαθμούς Κελσίου. Για τον επισκέπτη οι θερμοκρασίες αυτές είναι δυσάρεστες και πρέπει να καλύψει ακόμα και το πρόσωπό του, να φορέσει κατάλληλα παπούτσια διαφορετικά το ψύχος εδώ είναι άκρως επικίνδυνο. Οι Μογγόλοι ωστόσο ξέρουν καλά να προστατεύονται από το κρύο με παραδοσιακά χοντρά ρούχα, γούνες και φυσικά ζεστό φαγητό και ποτό. “Οι πρόγονοι Μογγόλοι ήταν νομάδες », λέει ο Batulzii, ιδιοκτήτης παραδοσιακού περιπτέρου στην πόλη, στην υπαίθρια αγορά Naran Tuul.

    Το φαγητό είναι τέτοιο για να αντιμετωπίζεται το κρύο όλες τις εποχές του έτους, με τους κατοίκους να έχουν προσαρμοστεί πλήρως, ως απόγονοι μάλιστα του Τζένγκις Χαν. Γνωστή και ως η πόλη με τον διαρκώς γαλανό ουρανό, δέχεται υψηλές πιέσεις από τη Σιβηρία, ενώ σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό και με στοιχεία 30 ετών, η μέση ετήσια θερμοκρασία εδώ είναι κατά -2,4 βαθμούς C πολύ χαμηλότερη από την Αστάνα στο Καζακστάν, το Ρέικιαβικ στην Ισλανδία αλλά και από τη Μόσχα.

    Οι χειμώνες εδώ είναι συχνά θανατηφόροι, γνωστοί ως zud, που χαρακτηρίζονται από έντονη χιονόπτωση και τόσο κρύο που ακόμα και τα ζώα δεν είναι σε θέση να βόσκουν, χάνουν τη δύναμή τους και παγώνουν μέχρι θανάτου. Τελευταία φορά που έζησαν κάτι παρόμοιο ήταν το 2010. Περίπου 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στο Ulan Bator και ασχολούνται με την κτηνοτροφία, αντιμετωπίζοντας τους χειρότερους χειμώνες καίγοντας ξύλα και κάρβουνα για να ζεσταθούν, με αποτέλεσμα να μολύνεται διαρκώς το περιβάλλον

Κ.Τσάτσος: το πρώτο μάθημά μου για την αρχοντιά

ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ 

Κ.Τσάτσος: το πρώτο μάθημά μου για την αρχοντιά

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://antikleidi.com

από την Ευθύνη, τχ. 169 / Ιανουάριος 1986

    Θα ‘μουνα δέκα χρονών. Το καλοκαίρι, όταν τέλειωνα το σχολείο κατέβαινα στο ισόγειο δικηγορικό γραφείο του πατέρα μου, όπου και με έβαζαν να αντιγράφω δικόγραφα. Για τις τέσσερις σελίδες χωρίς περιθώριο, πληρωνόμουν μια δραχμή.

    Καθισμένος σ’ ένα από τα γραφεία των βοηθών χάζευα πού και πού τους πελάτες, κάθε λογής, πού μπαινόβγαιναν.

    Ένα πρωινό ήρθε ένας λεβεντόγερος με κάτασπρη φουστανέλλα. Οι φουστανελλάδες ακόμη τότε δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο. Είδα τους βοηθούς δικηγόρους να σηκώνονται και να του κάνουν μιαν ιδιαίτερα θερμή υποδοχή.

    Ο πρώτος βοηθός που φαίνεται να τον γνώριζε καλά, έπιασε κουβέντα μαζί του. Και μια στιγμή τον ρωτάει: «Και τώρα, μπάρμπα Μήτρο, πόσων χρόνων είσαι;» Και ο μπάρμπα Μήτρος, με τ’ όνομα Δημήτριος Μαλαμούλης που είχε εν τω μεταξύ στρογγυλοκαθίσει, του απαντάει μονολεκτικά… «Δύο». Δηλαδή εκατόν δύο. Από τα εκατό είχε αρχίσει νέα αρίθμηση.

    Βγήκε εν τω μεταξύ ο πατέρας μου. Τον οδήγησε στο μέσα γραφείο τα είπανε με αυτόν και το γιο του, ένα λεβέντη εβδομηνταπεντάρη, και όταν βγήκαν στο δωμάτιο που βρισκόμουν και εγώ, πρώτα με σύστησε και ύστερα μου ανήγγειλε ότι θα πάμε την Κυριακή να επισκεφθούμε τον Μαλαμούλη στο χειμαδιό του, κάπου στον Ωρωπό.

    Από κουβέντα δεν έπαιρνε ο μπάρμπα Μήτρος. Λίγα λόγια, μετρημένα, βαριά. Τους βοηθούς τού πατέρα μου κι εμένα είχα το αίσθημα ότι μας έβλεπε σαν μικρό κοπάδι αρνάκια. Μικρό, διότι ό Μαλαμούλης είχε απάνω από 3000 αρνιά και κατσίκια, στα Άγραφα το καλοκαίρι και τον χειμώνα στα ορεινά της Αττικής.

    Την Κυριακή, όταν φθάναμε στον τόπο όπου είχε στήσει τα τσαντήρια του, των παιδιών, των εγγονών και των δισεγγόνων του, ρίχτηκαν οι καθιερωμένες μπαταριές και μετά μαζευτήκαμε στο μεγάλο τσαντήρι του Γέρου. Είχα μαζί μου, νέο εικοσάχρονο, τον δάσκαλό μου Basset, αυτόν που έκανα πρόσωπο στους «Διαλόγους σε μοναστήρι». Αυτός που δεν χόρταινε να θαυμάζει.

    Σε λίγο σταύρωσε ο Γέρος το πρώτο ψωμί. Και οι γυναίκες, αμίλητες και φασαρεμένες μοίραζαν τα κοψίδια, αρνάκι, κατσικάκι, όλα τα αγαθά. Θυμάμαι ακόμη τις βεδούρες τα γιαούρτια. Ο γέρο Μαλαμούλης, στη μέση καθισμένος σταυροπόδι, μέσ’ στις άσπρες βελέντζες, τα επόπτευε όλα και έδινε στις γυναίκες και στους παραγιούς προσταγές.

    Όταν λίγο μεγαλύτερος διάβασα «Οδύσσεια» τον γέρο Μαλαμούλη τον ταύτιζα μέσ’ στη φαντασία μου με τον Νέστορα, όταν δέχονταν τον Τηλέμαχο.

    Καθώς ήμουν καθισμένος πλάι στον πατέρα μου τον ρώτησα ψιθυριστά: «Qu’est-il ce vieux;». «C’est un grand seigneur» μου απαντάει o πατέρας μου και αυτός ψιθυριστά. Και γυρίζοντας αργότερα το λόγο στα ελληνικά: «Να καταλάβεις τι είναι αρχοντιά».

    Ήταν το πρώτο μάθημά μου για το μέγα τούτο ηθικό αγαθό: την αρχοντιά.

    Αργότερα, μεγάλος σ’ ένα πελοποννησιακό χωριό, γνώρισα έναν άλλο πιο νέο, σχεδόν μεσόκοπο, χωρικό. Στο πρόσωπό του ξανασυνάντησα αυτό που είχα γνωρίσει παιδί στο πρόσωπο του Μαλαμούλη: την αρχοντιά. Το σταύρωμα του καρβελιού από αυτόν ήταν μια ιεροπραξία.

    Η αρχοντιά δεν είναι συνώνυμο με την αριστοκρατικότητα, δεν σημαίνει καμιά ταξική διαφορά ή μια διαφορά πλούτου. Αλλά δεν είναι και ένα ηθικό απλώς γνώρισμα. Είναι μια σύνθεση υπερηφάνιας, ευπρέπειας, αυτοπεποίθησης, μεγαλοψυχίας. Άρχοντες βρίσκεις εγκατεσπαρμένους σε όλα τα είδη ανθρώπων. Ο άρχοντας δεν γίνεται ποτέ μάζα, σε όποια τάξη και αν ανήκει, μένει πάντα πρόσωπο. Δεν μπορώ — ίσως αδυναμία μου — με μια φράση να την ορίσω την αρχοντιά. Αλλά όταν συναντώ κάποιον που έχει αυτό το σύμπλεγμα των αρετών που την απαρτίζουν, τότε την αναγνωρίζω. Λέω μέσα μου: Αυτός είναι άρχοντας. Ανήκει σε αυτή την εκλεκτή κατηγορία ανθρώπων.

    Έχομε άρχοντες κατά την νομικήν έννοια, που δεν έχουν αρχοντιά. Έχομε όμως χειρώνακτες που έχουν αρχοντιά.

Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899-1987)

Το μέγιστο ψέμα του Κλάους Ρέγκλινγκ για το «κούρεμα» του PSI

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Το μέγιστο ψέμα του Κλάους Ρέγκλινγκ για το «κούρεμα» του PSI

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

olympiada 

    Θα μπορούσε να είναι άγνοια ελέω προπαγάνδας που πούλησαν τότε σε όλη την Ευρώπη. Και όμως ο κύριος Κλάους Ρέγκλινγκ λόγω θέσης δεν δικαιολογείται να μην ξέρει τι έγινε το 2012. Και να έχει το θράσος να δηλώνει ότι το μεγαλύτερο κούρεμα ιδιωτικού χρέους στην ιστορία έγινε τότε στην Ελλάδα, με «παραιτηση» των ιδιωτών πιστωτών.

     Μα για ποια παραίτηση ιδιωτών πιστωτών μιλάτε κύριε Ρέγκλινγκ; Σε ποιον πλανήτη ζούσατε τότε; Δεν πήρατε είδηση ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες είχαν ήδη ξεφορτώσει το σύνολο των ελληνικών ομολόγων που κρατούσαν στις πλάτες των ασφαλιστικών ταμείων, των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου και φυσικά των ελληνικών τραπεζών;  Δεν καταλάβατε ότι αυτές οι ελληνικές τράπεζες ήταν που ανακεφαλαιοποιήθηκαν με άμεσο αντίκτυπο στο ελληνικό χρέος; Δηλαδή κούρεμα απ’ τη μία και χρέωση από την άλλη.

     Ή μήπως εννοείτε τους δύστυχους και έντιμους έλληνες μικρό – ομολογιούχους που καταστράφηκαν στην κυριολεξία με εφαρμογή αναγκαστικού δικαίου και όχι φυσικά οικειοθελή παραίτηση όπως ισχυρίζεστε; Τα ασφαλιστικά ταμεία που κατέρρευσαν κυριολεκτικά, αφού είχαν αγοράσει στο ακέραιο της ονομαστικής τους αξίας τα ομόλογα από τις ξένες τράπεζες, παρότι τα spreads ευρίσκοντο σε επίπεδα χρεοκοπίας…

    Ποιους κοροϊδεύετε λοιπόν κύριε Ρέγκλινγκ; Το έγκλημα του PSI το πλήρωσε στο σύνολο του ο Ελληνικός Λαός. Με φυσικό αυτουργό για να μην ξεχνιόμαστε, τον δοτό πρωθυπουργό, τον ανεκδιήγητο Λουκά Παπαδήμο, πολιτικό τέκνο του επίσης ανεκδιήγητου Κώστα Σημίτη, του πολιτικώς λεπρού πρώην πρωθυπουργού, προϊσταμένου του Άκη Τσοχατζόπουλου, του Γιάννου Παπαντωνίου, της Γιάννας Αγγελοπούλου, του Γιάννη Στουρνάρα και του Θεόδωρου Πάγκαλου. Αυτού του καταστροφέα της Ελλάδας ο οποίος τολμά να περιφέρεται σαν Δελαπατρίδης και σαν Μαρίκα Παλαίστη που την μακιγιάριζαν στο παρελθόν οι κάθε είδους νταβατζήδες και που σήμερα την μακιγιάρει μόνον ο τρίτος ανεκδιήγητος της παρέας, το απολειφάδι της δημοσιογραφίας Γιάννης Πρετεντέρης.

ΥΓ.  Εννοείται ότι σύμφωνα με το καταστατικό του ESM δεν νοείται κούρεμα χρέους. Η Ελλάδα όμως ζητάει ελάφρυνση και είναι πολύ συγκεκριμένη.  Αυτό για τους δημοσιογράφους που επικαλούνται ότι υπηρετούν τον ελεύθερο τύπο και την ελευθεροτυπία, οι οποίοι δολίως η από ασχετοσύνη προέβησαν σε διαστρέβλωση της δήλωσης. Αντί να ασχοληθούν με το μεγάλο ψέμα για το 2012.