Αγαπητέ φίλε Ανδρέα, Η χώρα μας μοιάζει με ένα μεγάλο, παλιό χωριό όπου τα ζώα έχουν αναλάβει τη διοίκηση.. Οι τρεις εξουσίες!!!! Η πρώτη κοιτάει το ταβάνι, η δεύτερη ψάχνει πού άφησε τα κλειδιά της, και η τρίτη έχει μπερδευτεί και τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Εμείς, φυσικά, είμαστε οι θεατές που πληρώσαμε εισιτήριο και τώρα αναρωτιόμαστε αν το πρόγραμμα έχει και διάλειμμα. Η Δικαιοσύνη είναι μια κουκουβάγια που υποτίθεται βλέπει στο σκοτάδι, αλλά τελευταία έχει ξεχάσει τα γυαλιά της και μπερδεύει τα ποντίκια με τα καναρίνια. Η Εκτελεστική εξουσία είναι ένας σκύλος που ακούει το «κάτσε» πολύ πιο εύκολα από το «τρέξε». Κουνάει την ουρά του, αλλά δεν φεύγει ποτέ από τη θέση του. Και η Νομοθετική; Ένα ποντίκι που προσπαθεί να γράψει κανόνες πάνω σε ένα κούτσουρο, αλλά κάθε τόσο τρώει το χαρτί, γιατί… ποντίκι είναι. Οι αγρότες και οι λαϊκατζήδες; Σαν τα μυρμήγκια του χωριού: δουλεύουν, κουβαλάνε, ιδρώνουν… και κάθε τόσο περνάει ένας ελέφαντας από πάνω τους «κατά λάθος». Σαν να τους είπαν: «Φυτέψτε, θερίστε, δουλέψτε… και μετά θα δούμε». Μόνο που το «θα δούμε» έχει γίνει εθνικό σπορ, πιο δημοφιλές κι από το τάβλι στα καφενεία. Όσο για την επιτροπή Εθνικής Άμυνας… Εκεί έχουμε μια αλεπού που έβαλε στην αποθήκη με τα κοτόπουλα την ξαδέρφη της για φύλακα. Όλοι ξέρουν ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά όλοι κάνουν πως κοιτάνε το ηλιοβασίλεμα. Τι να πω. Στην Ελλάδα αγαπάμε τόσο πολύ την οικογένεια, που καμιά φορά την βάζουμε και εκεί που δεν χρειάζεται. Σαν να λες: «Θέλω έναν καλό μάγειρα» και να σου φέρνουν τον ξάδερφο που ξέρει μόνο να τηγανίζει αυγά.
Και το 2026; Μπήκε σαν γάτος που ανοίγει την πόρτα με το πόδι, μπαίνει μέσα, ρίχνει το βάζο κάτω και μετά σε κοιτάει με ύφος «εσύ φταις που ήταν εκεί». Οπότε ναι, Ανδρέα μου, το 2026 δεν ξεκίνησε καλά. Αλλά, μεταξύ μας, πότε ξεκίνησε;
Αλλά, Ανδρέα μου, στο χωριό αυτό υπάρχει και κάτι άλλο: κάθε τόσο, μέσα στη φασαρία, ακούγεται ένα γέλιο. Και αυτό το γέλιο είναι που μας θυμίζει ότι, όσο στραβά κι αν πάνε τα πράγματα, εμείς έχουμε ακόμα τη διάθεση να τα λέμε, να τα σχολιάζουμε και να μην αφήνουμε την πραγματικότητα να μας κάνει… μουγκούς. Εμείς είμαστε σαν εκείνο το παλιό ραδιόφωνο: όλο παράσιτα, αλλά κάπου-κάπου πιάνουμε και μια καθαρή συχνότητα που μας δίνει κουράγιο να συνεχίσουμε. Δημήτρης Βόγγολης
.jpg)
ΑπάντησηΔιαγραφήΑγαπητέ φίλε Ανδρέα,
Η χώρα μας μοιάζει με ένα μεγάλο, παλιό χωριό όπου τα ζώα έχουν αναλάβει τη διοίκηση..
Οι τρεις εξουσίες!!!! Η πρώτη κοιτάει το ταβάνι, η δεύτερη ψάχνει πού άφησε τα κλειδιά της, και η τρίτη έχει μπερδευτεί και τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Εμείς, φυσικά, είμαστε οι θεατές που πληρώσαμε εισιτήριο και τώρα αναρωτιόμαστε αν το πρόγραμμα έχει και διάλειμμα.
Η Δικαιοσύνη είναι μια κουκουβάγια που υποτίθεται βλέπει στο σκοτάδι, αλλά τελευταία έχει ξεχάσει τα γυαλιά της και μπερδεύει τα ποντίκια με τα καναρίνια.
Η Εκτελεστική εξουσία είναι ένας σκύλος που ακούει το «κάτσε» πολύ πιο εύκολα από το «τρέξε». Κουνάει την ουρά του, αλλά δεν φεύγει ποτέ από τη θέση του.
Και η Νομοθετική;
Ένα ποντίκι που προσπαθεί να γράψει κανόνες πάνω σε ένα κούτσουρο, αλλά κάθε τόσο τρώει το χαρτί, γιατί… ποντίκι είναι.
Οι αγρότες και οι λαϊκατζήδες;
Σαν τα μυρμήγκια του χωριού: δουλεύουν, κουβαλάνε, ιδρώνουν… και κάθε τόσο περνάει ένας ελέφαντας από πάνω τους «κατά λάθος». Σαν να τους είπαν: «Φυτέψτε, θερίστε, δουλέψτε… και μετά θα δούμε». Μόνο που το «θα δούμε» έχει γίνει εθνικό σπορ, πιο δημοφιλές κι από το τάβλι στα καφενεία.
Όσο για την επιτροπή Εθνικής Άμυνας…
Εκεί έχουμε μια αλεπού που έβαλε στην αποθήκη με τα κοτόπουλα την ξαδέρφη της για φύλακα. Όλοι ξέρουν ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά όλοι κάνουν πως κοιτάνε το ηλιοβασίλεμα. Τι να πω. Στην Ελλάδα αγαπάμε τόσο πολύ την οικογένεια, που καμιά φορά την βάζουμε και εκεί που δεν χρειάζεται. Σαν να λες: «Θέλω έναν καλό μάγειρα» και να σου φέρνουν τον ξάδερφο που ξέρει μόνο να τηγανίζει αυγά.
Και το 2026;
Μπήκε σαν γάτος που ανοίγει την πόρτα με το πόδι, μπαίνει μέσα, ρίχνει το βάζο κάτω και μετά σε κοιτάει με ύφος «εσύ φταις που ήταν εκεί». Οπότε ναι, Ανδρέα μου, το 2026 δεν ξεκίνησε καλά.
Αλλά, μεταξύ μας, πότε ξεκίνησε;
Αλλά, Ανδρέα μου, στο χωριό αυτό υπάρχει και κάτι άλλο:
κάθε τόσο, μέσα στη φασαρία, ακούγεται ένα γέλιο.
Και αυτό το γέλιο είναι που μας θυμίζει ότι, όσο στραβά κι αν πάνε τα πράγματα, εμείς έχουμε ακόμα τη διάθεση να τα λέμε, να τα σχολιάζουμε και να μην αφήνουμε την πραγματικότητα να μας κάνει… μουγκούς. Εμείς είμαστε σαν εκείνο το παλιό ραδιόφωνο: όλο παράσιτα, αλλά κάπου-κάπου πιάνουμε και μια καθαρή συχνότητα που μας δίνει κουράγιο να συνεχίσουμε.
Δημήτρης Βόγγολης