Ελληνικές παροιμίες «Ο» ( ΙΙ )
https://el.wikiquote.org
Ο μπακάλης αν μπαταξιάνει, τα παλιά τεφτέρια πιάνει.
Ο νοικοκύρης είναι το αλάτι του σπιτιού.
Ο νόμος
είναι νόμος.
Ο ξυπόλυτος είδε τον κουτσό και παρηγορήθηκε.
Ο παπάς ευλογάει πρώτα τα γένια του.
Ο παπουτσής ξυπόλητος κι ο ράφτης μπαλωμένος.
Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται.
Ο πλούσιος έχει την τιμή, ο πλούσιος και τη δόξα.
Ο πνιγμένος απ' τα μαλλιά του πιάνεται.
Οποιος περιμένει απ΄τη γειτονιά γεύεται μα δε δειπνά. (Ζάκυνθος)
Ο που αγάλι-αγάλι περπατεί μακριά μπορεί να πάει.
Ο που έχει κόρη ακριβή, του Μάρτη ο ήλιος μην τη δει.
Ο που καβαλάει ξένο άλογο, μεσοδρομίς πεζεύει.
Ο που ζυγιέται στους γκρεμούς βουνά μην ανεβαίνει.
Ο σκισμένος το σκίσιμο δεν το φοβάται. (Αχαΐα)
Ο σκισμένος κι' αν σκιστεί πόνο δεν θα αισθανθεί. (Αχαΐα)
Ο σκοπός αγιάζει τα μεσα
Ο σπόρος κι ο παράς, αν δεν σκορπιστούν δεν
αυγαταίνουν.
Ο τεμπέλης κι ο φαγάς ή χωροφύλακας ή παπάς. (Αρκαδία)
Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.
Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει, μα σαν
τύχει και θυμώσει, μες στα χιόνια θα μας χώσει.
Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.
Ο Χάρος φίλους και εχθρούς σ' ένα τραπέζι σμίγει.
Ο χειρότερος κουφός είν' αυτός που δε θέλει ν' ακούσει.
Ο χοίρος τη λάσπη κυνηγά.
Ο χορός καλά κρατεί.
Ο ψεύτης κι ο κλέφτης το πρώτο χρόνο χαίρονται.
|
Οι αιώνες αντιγράφουν αλλήλους. (αρχαιοελληνικό
ρητό)
Οι ακαμάτρες κι οι χαζές έχουν τις τύχες τις καλές. (σκωπτικό-χιουμοριστική)
Οι πουτάνες κι οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές. (σκωπτικό-χιουμοριστική)
Οι γύφτοι τα μαλώματα για πανηγύρια τά 'χουν
Οι δρόμοι είναι ανοιχτοί και τα σκυλιά δεμένα.
Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.
Οι κάμποι θρέφουν άλογα και τα βουνά λεβέντες.
Οι μούτσοι που γαμούσαμε 'γίναν καπεταναίοι. (σκωπτικό-χιουμοριστική)
Οι όψιμες θέλουν βροχές κι οι πρώιμες δροσούλες.
Οι πολλοί καπεταναίοι ρίχνουν έξω το καράβι.
Οι πολλοί μάγειροι τη χαλάν τη σούπα.
Οι Χιώτες πάνε δυο-δυο.
Οκτώβρη και δεν έσπειρες, οκτώ σακιά δε γέμισες.
Οκτώβρη και δεν έσπειρες, στάρι μην περιμένεις.
Όλα εδώ πληρώνονται.
Όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα.
Όλα τα πουλιά μισεύουν, οι κοράκοι μόνο μένουν.
Όλα τα φαντάσματα, του ύπνου αναγελάσματα.
Όλα τά 'χε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε.
Όλα του γάμου δύσκολα κι η νύφη γκαστρωμένη.
Όλες οι μέρες είναι του Θεού.
Όλο το αβγό στην πίτα.
Όλοι κλαίνε τον πόνο τους κι ο μυλωνάς τ' αυλάκι.
Όλοι οι καλοί μαζί, κι ο ψωριάρης χώρια.
Όλοι όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια.
Όλοι όλοι αντάμα κι ου ψώριαβος αχώρια.
Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε.
Όμοιος ομοίω αεί πελάζει.
Όμοιος τον όμοιο αγαπά κι όμοιος τον όμοιο θέλει.
Όμοιος τον όμοιο και η κοπριά τα λάχανα.
Όμοιος τον όμοιο γύρευε, πουτάνα την πουτάνα, κι ο
κερατάς τον κερατά να περπατούν αντάμα.
Όμοιος στον όμοιο κι η κοπριά στα λάχανα.
Ομορφιά χωρίς χάρη, αγκίστρι χωρίς δόλωμα.
Όνομα και μη χωριό.
Όντες θέλει να χαλάσει ο θεός το μέρμυγκα, του βάνει
φτερά και πετάει. (Κεφαλονίτικη)
Ονείρατα μοι λέγεις.
Όπερ έδει δείξαι.
Όπερ και εγένετο.
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου