Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2016

ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ 2388



ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ 2388
Τα σχόλια με μπλέ γράμματα και σιέλ υπογραμμιση, όπου και αν υπάρχουν, είναι δικά μου.
Η ‘’ΕΝΔΕΚΑΔΑ’’ ( + ) ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ 310. Ο ψύλλος και ο άνθρωπος .



ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ
 ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ 310. Ο ψύλλος και ο άνθρωπος .
    Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν επιφωνηματικά να επικαλούνται  «(ώ) Ηράκλεις!» όταν έβλεπαν ή ένιωθαν κάτι φοβερό, όπως οι Νεοέλληνες συνηθίζουν να επικαλούνται «Παναγία μου!». Τέτοιες αναφωνήσεις δέν βγαίνουν απο σκέψη, αλλα αυτόματα.
    Έτσι λοιπόν ένας ψύλλος πήδηξε και κάθισε πάνω στο γυμνό πόδι ενός ανθρώπου (που ήταν, κατα μία εκδοχή του μύθου, παλαιστής), και ο άνθρωπος αυτομάτως αναφώνησε «Ηράκλεις!», και κοίταξε τον ψύλλο:
    Ο ψύλλος με την επίκληση του Ηρακλή δέν φοβήθηκε καθόλου ωστε να φύγει απο τον άνθρωπο, αλλα αντίθετα ξαναπήδηξε σε πιό κεντρικό σημείο του σώματος του ανθρώπου.
    Τότε ο άνθρωπος αναστέναξε και είπε:
    «Άχ, Ηρακλή, αφού ούτε ένας ψύλλος δέν σε φοβάται, τί ωφελεί να σε επικαλεσθώ εναντίον μεγαλύτερων εχθρών μου;».
    Οι Βυζαντινοί είπαν οτι για ψύλλου πήδημα δέν πρέπει να επικαλούμαστε το θείον, και απο εκεί έμεινε ώς εμάς η έκφραση "για ψύλλου πήδημα". .
 Ελεύθερη απόδοση. Ανδρέας Μελεζιάδης
***************************************************************
Ψύλλα καὶ ἀνήρ
    Ψύλλα ποτὲ πηδήσασα ἐπὶ πόδα ἀνδρὸς ἐκάθισεν. Ὁ δὲ τὸν Ἡρακλῆν ἐπὶ συμμαχίαν ἐκάλει.
    Τῆς δὲ ἐκεῖθεν αὖθις ἀφαλομένης, στενάξας εἶπεν·
«Ὦ Ἡράκλεις, εἰ ἐπὶ ψύλλῃ οὐ συνεμάχησας, πῶς ἐπὶ μείζοσιν ἀνταγωνισταῖς συνεργήσεις;;»
Ο ΜΥΘΟΣ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΟΤΙ…
Ὁ μῦθος δηλοῖ μὴ δεῖν ἐπὶ τῶν ἐλαχίστων τοῦ θείου δεῖσθαι, ἀλλ᾿ ἐπὶ τῶν ἀναγκαίων

ΗΡΑΚΛΗΣ: Τα 300.000 ευρώ και η αδειοδότηση.



ΗΡΑΚΛΗΣ: Τα 300.000 ευρώ και η αδειοδότηση.
Τα 300.000 ευρώ τα βρήκαν, αφού πούλησαν τον Λάμπρου στον ΠΑΟΚ με αυτό το ποσό.
Όσο για τα υπόλοιπα… «κολοκυθόσπορος για τα λουλούδια» !
«Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται»…. Κυριολεκτικά!
bluearena.gr
    Ένα ποσό διόλου ευκαταφρόνητο, βάσει και της συνεχούς οικονομικής δυστοκίας που υπάρχει στην ΠΑΕ Ηρακλής, απαιτείται να καταβληθεί έως το τέλος του χρόνου για να εξοφληθούν άπαντες.
    Ποδοσφαιριστές, τεχνικό επιτελείο, υπόλοιπο τιμ της ομάδας και υπάλληλοι θα είναι «καθαροί» από οφειλές έως τις 31 Δεκεμβρίου του 2016 εάν συνολικά λάβουν ένα ποσό περίπου 300.000 ευρώ.
    Από εκεί και έπειτα θα υπάρχουν οι υποχρεώσεις για το νέο έτος, με τους περισσότερους ποδοσφαιριστές να μην έχουν εισπράξει ευρώ από το συμβόλαιό τους.  Εάν καταβληθούν αυτά τα χρήματα από τον Νίκο Καγιούλη, μιας και ο Σπύρος Παπαθανασάκης παρά τα όσα λέει δε δύναται να συνδράμει οικονομικά όντας στο δικό του μικρόκοσμο, τότε ουσιαστικά κλείνει και ο φάκελος αδειοδότησης.
    Αυτό δε σημαίνει βεβαίως ότι ο Ηρακλής εξασφαλίζει άδεια για την επόμενη χρονιά. Αλλά όσον αφορά το συγκεκριμένο κομμάτι θα είναι καλυμμένος από τους υπάρχοντες ποδοσφαιριστές και θα χρειάζεται συμφωνία και με τους «πρώην» και έχοντες λαμβάνειν και αυτοί χρήματα.
    Για να καταφέρει κάτι τέτοιο απαιτείται η κάλυψη και άλλων σημαντικών θεμάτων, με μεγαλύτερο εξ αυτών την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου. Υψους κάτι λιγότερο των 2 εκ. ευρώ, την οποία ο Νίκος Καγιούλης δημοσίως είχε δηλώσει ότι θα την κάνει ο ίδιος. Άντε….. καλά !
    Ο ελληνογερμανός ατζέντης γνωρίζει πολύ καλά το ύψος των οφειλών και σύμφωνα με τους συνεργάτες του θα είναι σε θέση να τις καλύψει. Απομένει φυσικά να φανεί εκ του αποτελέσματος.

Για μια Πατρίδα Ελεύθερη!



Για μια Πατρίδα Ελεύθερη!
Καλά τα λές , Νίκο, αλλά θα σου θυμίσω αυτό που είπε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος την 29η Μαίου 1453.
«Ουκ έστιν Χριστιανός ώδε, λαβείν την κεφαλήν μου ;»
Ο καθένας μπορεί να κάνει τους συνειρμούς του.
Νικόλαος Ταμουρίδης  Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α' Υπαρχηγός ΓΕΣ
    ''Ἕνας μαντατοφόρος φτάνει. Στὸ πρόσωπό του λάμπει ὁ ἱδρωμένος ἥλιος, κάτου ἀπὸ τὴ μασκάλη του κρατεῖ σφιχτὰ τὴ Ρωμιοσύνη, ὅπως κρατάει ὁ ἐργάτης τὴν τραγιάσκα του μέσ' στὴν ἐκκλησιά. Ἦρθε ἡ ὥρα, λέει. Νάμαστε ἕτοιμοι. Κάθε ὥρα εἶναι ἡ δικιά μας ὥρα!''.                                  
    Αυτά είναι λόγια εθνικής αγωνίας, αλλά και ετοιμότητας και απόφασης για αγώνα, από το έργο του Γ. Ρίτσου ''Ρωμιοσύνη''.
    Κι αυτή η ώρα είναι η δικιά μας ώρα!
    Σε μια εποχή που είμαστε υπό πνευματική, ηθική, κοινωνική, πολιτική και οικονομική  κατοχή.
    Σε μια εποχή που στην πατρίδα μας υπάρχει διάχυτος ένας φόβος και μια τρομοκρατία εναντίον κάθε ενός που αισθάνεται Ρωμιός, Έλληνας και Χριστιανός Ορθόδοξος!
    Σε μια εποχή όπου υπάρχει διάχυτη και μια εθνική κραυγή αγωνίας: Κάτι πρέπει να γίνει!
    Σε μια εποχή που όσοι πιστεύουμε στο Χριστό και στην Πατρίδα, δεν δικαιούμαστε να περιμένουμε άλλο!
    Επιβάλλεται να ενωθούμε και να αγωνιστούμε με ένα και μοναδικό στόχο: Να ξαναδούμε την Πατρίδα μας όπως της αξίζει!
    Γιατί ήρθε πλέον η ώρα να ξυπνήσουμε, να αλλάξουμε, να περάσουμε από το εγώ στο εμείς, να παραμερίσουμε κάθε κομματική ετικέτα, να επανέλθουμε στις αξίες μας, να οργανωθούμε και να οργανώσουμε σωστά το κράτος μας, να παλινορθώσουμε τη χώρα μας.
    Γιατί τόσες δεκαετίες χορτάσαμε από τους ψευτοδεξιούς και τους ψευτοκεντρώους και τους ψευτοσοσιαλιστές.
    Γιατί είδαμε από κοντά τις δήθεν αξίες της ψευτοαριστεράς.
    Γιατί μας έκλεψαν, μας φλόμωσαν στο ψέμα, μας κορόιδεψαν, μας φτωχοποιούν χωρίς κανένα δισταγμό.
    Γιατί το ισχύον πολιτικό σύστημα απέτυχε παταγωδώς. Πέτυχε μόνο για τους υπηρέτες του.
    Γιατί υπάρχει πλέον ανάγκη αλλαγής και επιστροφής στις ελληνορθόδοξες ρίζες μας. Μόνο αυτές αποτελούν την εγγύηση της παλινόρθωσης του κράτους και του Ελληνισμού.
    Γιατί δεν έχουμε δικαίωμα να παραδώσουμε τέτοια χώρα στα παιδιά μας.
    Γιατί θέλουμε μια Ελεύθερη Πατρίδα!
    Για να μπορέσουμε κάποτε να πούμε κι εμείς, όπως ο Απόστολος των Εθνών: Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα.
    Γιατί, όπως γράφει ο Γάλλος φιλέλληνας Φρεντερίκ Μιστράλ, στο ποίημα ''Ο Ελληνικός Ύμνος'', με το οποίο πήρε το βραβείο Νόμπελ το 1904:
Ότι έγινε μπορεί να ξαναγίνει αδέρφια!
Αγνάντια στη σκυφτή και ντροπιασμένη Ευρώπη,
ας πιούμε ξέχειλη τη δόξα παλληκάρια.
Αν είναι να πεθάνει κανείς για την Ελλάδα,
θεία είν' η δάφνη, μια φορά κανείς πεθαίνει!