Ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ δεν είναι αρκετό...

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ δεν είναι αρκετό...

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Αγαπητοι φίλοι, συνάδελφοι και συνοδοιπόροι,

    ως αποχωρών Πρόεδρος του Συνδ.Αποφοίτων Σ.Σ.Α.Σ., θα ήταν πολύ μεγάλη μου παράλειψη , εαν δεν σας ευχαριστούσα θερμά και εγκάρδια ,για την αγαστή μας συνεργασία όλα αυτά τα χρόνια,αλλά και για την εμπιστοσύνη που δείξατε στο πρόσωπό και τις γνώσεις μου, τιμώντας ουσιαστικά εκτός από εμένα και τον επιστημονικό Σύλλογο που εκπροσωπούσα

    Θα επιθυμούσα επίσης να σας εκφράσω και την ευλογία που αισθάνθηκα πολλάκις, όντας συμπορευόμενος μαζί σας, δικεδικώντας από κοινού την "καλύτερη ημέρα" για τον Στρατιωτικό Συνάδελφο ΜΑΣ, αλλά και τους μαθητές των παραγωγικών μας Σχολών....

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ, ΠΑΝΤΑ ΔΥΝΑΤΟΙ & ΣΤΙΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ....

Γ.ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ

Απερχόμενος Πρόεδρος ΣΑ/ΣΣΑΣ

τ.Οικονομικός Σύμβουλος Συντονιστικού Ε.Α.Α.

Υ.Γ. Αν στο μέλλον χρειαστείτε οποιαδήποτε συμβουλή ή βοήθεια στα θέματα που τυγχάνει να γνωρίζω, ας μην διστάσετε. Το τηλέφωνό μου θα είναι πάντα στη διάθεσή σας και ευχαρίστως να προσπαθήσω να βοηθήσω...

ΚΑΙ ΩΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ, ΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ  .....

     […] Θέλω να βρω μια δικαιολογία για να ζήσω και να βαστάξω το φοβερό καθημερινό θέαμα της αρρώστιας, της ασκήμιας, της αδικίας και του θανάτου. […]

    Δεν είμαι ο κατάδικος που τον πότισαν κρασί για να θολώσει το μυαλό του΄ με λαγαρά τα φρένα, νηφάλιος, δρασκελώ το ανάμεσα στους δυο γκρεμούς μονοπάτι.

    Και μάχουμαι πως να γνέψω στους συντρόφους, προτού πεθάνω. Να τους δώσω το χέρι μου, να προφτάσω να συλλαβίσω και να τους ρίξω έναν ακέραιο λόγο. Να τους πω τι φαντάζουμαι πως είναι τούτη η πορεία. και κατά που ψυχανεμίζουμαι πως πάμε. Και πως ανάγκη να ρυθμίσουμε όλοι μαζί το περπάτημα και την καρδιά μας.

    Ένα σύνθημα, σα συνωμότες, ένα λόγο απλό να προφτάσω να πω στους συντρόφους!

    Ναι, σκοπός της Γης δεν είναι η ζωή, δεν είναι ο άνθρωπος΄ έζησε χωρίς αυτά, θα ζήσει χωρίς αυτά. Είναι σπίθες εφήμερες της βίαιης περιστροφής της.

    Ας ενωθούμε, ας πιαστούμε σφιχτά, ας σμίξουμε τις καρδιές μας, ας δημιουργήσουμε εμείς, όσο βαστάει ακόμα η θερμοκρασία τούτη της Γης, όσο δεν έρχουνται σεισμοί, κατακλυσμοί, πάγοι, κομήτες να μας εξαφανίσουν, ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον αγώνα! […]

    Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα. Τούτο είναι το τρίτο χρέος.

    Πολεμούμε γιατί έτσι μας αρέσει, τραγουδούμε κι ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει.

    Δουλεύουμε, κι ας μην υπάρχει αφέντης, σα βραδιάσει, να μας πλερώσει το μεροκάματο μας. Δεν ξενοδουλεύουμε΄ εμείς είμαστε οι αφέντες. το αμπέλι τούτο της Γης είναι δικό μας, σάρκα μας κι αίμα μας.....

    "..Τούτη είναι η εποχή μας – Νίκος Καζαντζάκης"