Ωραία και αλησμόνητα εκείνα τα χρόνια, δε λέω! Οι κακουχίες, η φτώχεια, η ξυπολησιά με την παιδική θνησιμότητα και όχι μόνο στα ύψη. Να πάνε στα τσακίδια και ποτέ να μη ξανάρθουν!
Εντιμότατε κ. Ακριτίδη Τα παλιά χρόνια (στις δεκαετίες του 1950–1970 και ακόμα πιο πριν), η ζωή των παιδιών ήταν πολύ διαφορετική από τη σημερινή, με επίκεντρο το παιχνίδι στη γειτονιά, τις λιγότερες ανέσεις και συχνά την πρόωρη συμμετοχή στις αγροτικές ή οικογενειακές δουλειές. Τα παιδιά περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους στη γειτονιές, στις αλάνες και στη φύση. Έπαιζαν κρυφτό, κυνηγητό, σχοινί, λάστιχο, πετροπόλεμο, μπιλιες, τσέρκι και κουτσό. Τα παιχνίδια ήταν αυτοσχέδια και δημιουργούνταν από απλά υλικά ή αντικείμενα της φύσης. Δεν υπήρχαν τάμπλετ, κινητά, υπολογιστές ή πολλές τηλεοράσεις. Η διασκέδαση στηριζόταν στη φαντασία και στην παρέα. Οι γονείς συχνά δεν ασχολούνταν με τα μαθήματα των παιδιών, είτε επειδή δούλευαν πολλές ώρες είτε επειδή δεν ήξεραν γράμματα· τα παιδιά διάβαζαν μόνα τους. Στο σχολείο και στο σπίτι υπήρχε μεγαλύτερος σεβασμός (ή φόβος) προς τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους και τους γονείς, με πιο αυστηρές μεθόδους διαπαιδαγώγησης. Πολλά παιδιά βοηθούσαν από μικρά στις αγροτικές εργασίες, στο μάζεμα της σοδειάς, στο μεγάλωμα των μικρότερων αδερφών ή σε μικροδουλειές του σπιτιού. • Τα ρούχα συχνά κληρονομούνταν από τα μεγαλύτερα αδέρφια, τα παπούτσια ήταν λίγα (ή και ανυπόδητα το καλοκαίρι σε ορισμένες περιοχές), και ένα καινούργιο παιχνίδι ή ζευγάρι παπούτσια ήταν σπάνιο και μεγάλο γεγονός. ....και εμείς τα παιδιά της άλλης εποχής γίναμε άνθρωποι . Σήμερα τα παιδιά με όλες τις ανέσεις και το σβουράκι στο πάρτα όλα ....γίνονται όπως τα βλέπουμε στη τηλεόραση .... Ηρακλής Ερμούπολης
.jpg)
Ωραία και αλησμόνητα εκείνα τα χρόνια, δε λέω! Οι κακουχίες, η φτώχεια, η ξυπολησιά με την παιδική θνησιμότητα και όχι μόνο στα ύψη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα πάνε στα τσακίδια και ποτέ να μη ξανάρθουν!
Εντιμότατε κ. Ακριτίδη
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα παλιά χρόνια (στις δεκαετίες του 1950–1970 και ακόμα πιο πριν), η ζωή των παιδιών ήταν πολύ διαφορετική από τη σημερινή, με επίκεντρο το παιχνίδι στη γειτονιά, τις λιγότερες ανέσεις και συχνά την πρόωρη συμμετοχή στις αγροτικές ή οικογενειακές δουλειές.
Τα παιδιά περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους στη γειτονιές, στις αλάνες και στη φύση.
Έπαιζαν κρυφτό, κυνηγητό, σχοινί, λάστιχο, πετροπόλεμο, μπιλιες, τσέρκι και κουτσό. Τα παιχνίδια ήταν αυτοσχέδια και δημιουργούνταν από απλά υλικά ή αντικείμενα της φύσης.
Δεν υπήρχαν τάμπλετ, κινητά, υπολογιστές ή πολλές τηλεοράσεις. Η διασκέδαση στηριζόταν στη φαντασία και στην παρέα.
Οι γονείς συχνά δεν ασχολούνταν με τα μαθήματα των παιδιών, είτε επειδή δούλευαν πολλές ώρες είτε επειδή δεν ήξεραν γράμματα· τα παιδιά διάβαζαν μόνα τους.
Στο σχολείο και στο σπίτι υπήρχε μεγαλύτερος σεβασμός (ή φόβος) προς τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους και τους γονείς, με πιο αυστηρές μεθόδους διαπαιδαγώγησης.
Πολλά παιδιά βοηθούσαν από μικρά στις αγροτικές εργασίες, στο μάζεμα της σοδειάς, στο μεγάλωμα των μικρότερων αδερφών ή σε μικροδουλειές του σπιτιού.
• Τα ρούχα συχνά κληρονομούνταν από τα μεγαλύτερα αδέρφια, τα παπούτσια ήταν λίγα (ή και ανυπόδητα το καλοκαίρι σε ορισμένες περιοχές), και ένα καινούργιο παιχνίδι ή ζευγάρι παπούτσια ήταν σπάνιο και μεγάλο γεγονός.
....και εμείς τα παιδιά της άλλης εποχής γίναμε άνθρωποι . Σήμερα τα παιδιά με όλες τις ανέσεις και το σβουράκι στο πάρτα όλα ....γίνονται όπως τα βλέπουμε στη τηλεόραση ....
Ηρακλής Ερμούπολης