Κι’ από δω ο Ντιντής!

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΦΙΛΩΝ 

Κι’ από δω ο Ντιντής!

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Χρήστος Μπολώσης

    Έβλεπα τις προάλλες στον υπολογιστή, την κλασική πλέον ταινία «Συνοικία το Όνειρο» 1961 σε σκηνοθεσία του Αλ. Αλεξανδράκη. Ταινία, από αυτές που λέμε του παλιού καλού Ελληνικού κινηματογράφου, «γυρισμένη» στις αρχές της δεκαετίας του ‘60.

    Εδώ να διευκρινίσουμε ότι δεν ήταν όλες οι ταινίες εκείνης της εποχής καλές. Ένα 20 με 30% ήταν πράγματι θαυμάσιες, γι’ αυτό και βλέπονται ευχάριστα μέχρι σήμερα (η μικρή μου εγγονούλα – 14 μηνών – εκστασιάζεται όταν βλέπει την Αλίκη να χορεύει την γατούλα με τη ροζ μυτούλα). Το υπόλοιπο ήταν για φτύσιμο. Κάτι προχειράτζες του κερατά. Το σενάριο γραμμένο στο γόνατο (γόνατο: το πλέον παραγωγικό σημείο του σώματος του Έλληνα…). Η φωνοληψία, που είχε γίνει εκ των υστέρων στη σιγουράτζα του στούντιο, για τα πανηγύρια (μερικές φορές μίλαγε ο Λαυρέντης Διανέλλος και ακουγόταν η φωνή του Φούντα!). Το μοντάζ, θα το ζήλευε ο μεγαλύτερος άλτης του άλματος εις μήκος, αφού οι σκηνές εναλλάσσονταν με εκπλήσουσα ασυναρτησία και αλτικότητα. Η ηθοποιία, μόλις που ξεπερνούσε παιδική παράσταση, για την 25η Μαρτίου.

    Με τον καιρό τα πράγματα φτιάξανε. Κυρίως με την εμφάνιση του φανατικού πολέμιου της προχειρότητας Φιλοποίμενα Φίνου και είχαμε αυτά τα μικρά αριστουργήματα, που ακόμα μας ψυχαγωγούν, από την μικρή πλέον οθόνη.
    Αλλά, ας αφήσουμε την ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, ο οποίος έσβησε με τον θάνατο του Φίνου και ας επανέλθουμε στην ταινία που παρακολουθούσα.

    Σε κάποια στιγμή λοιπόν, εμφανίζεται μία παρέα νεαρών του λεγομένου «καλού κόσμου» πάνω σε ανοιχτό αυτοκίνητο, να περιμένει την πρωταγωνίστρια πτωχή μεν, τίμια δε (αυτό το τελευταίο μέχρι να μπει στο αμάξι) για να πάνε για διασκέδαση στην βίλλα (!) ενός εξ’ αυτών. Με την άφιξη της κοπέλας, γίνονται και οι απαραίτητες συστάσεις:

-Από δω ο Ντιντής, ο Κοκός και ο Λελές

-Από δω η δεσποινίς (μέχρι πότε άραγε;) Στεφανία.

    Η παρέα ξεκινάει με φωνές και τραγούδια και φθάνει στην βίλλα, όπου οι νεαροί σνομπάρουν μεν την φτωχή κοπέλα, δεν σνομπάρουν όμως διόλου την τιμιότητά της, η οποία σε λίγο, έχει καταχωρηθεί εις τα δέλτους της ιστορίας.
    Μα, θα μου πείτε, αυτά κάθεσαι και βλέπεις; Ε τι να κάνω, αφού όσο και να προσπαθούν οι καναλάρχες μας, τούρκικο σίριαλ δεν πρόκειται να δω.

    Το θέμα όμως είναι άλλο. Παρακολουθώντας την ταινία, κλασικό δείγμα του νεορεαλιστικού Ελληνικού Κινηματογράφου, μαύρες σκέψεις με ζώσανε. Όχι βέβαια για την ταινία. Αυτή, στην εποχή της, την ανακατωσούρα της την είχε κάνει.

    Βλέποντας λοιπόν αυτό το κοινωνικό χάσμα μεταξύ του Ντιντή, του Κοκού και του Λελέ αφενός και της (ας την πούμε έτσι) Στεφανίας αφετέρου, διεπίστωσα με τρόμο, ότι προς τα εκεί βαδίζουμε ολοταχώς, αν δεν έχουμε φθάσει κιόλας. Περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας, διαπιστώνεις ότι τα θηριώδη Ι.Χ. τύπου jeep, εξακολουθούν να υπάρχουν στους ίδιους αριθμούς, ενώ με σχεδόν γεωμετρική πρόοδο αυξάνουν οι άστεγοι και γενικώς οι «νεόπτωχοι», οι αυτόχειρες και οι πάσης φύσεως «Δημητρούλες».

    Στη γειτονιά μου, υπάρχουν δύο από τα πιο ακριβά εστιατόρια της Αθήνας. Κάθε βράδυ είναι γεμάτα και τα γύρω στενά τίγκα στις Μερσεντές, στις Μπεμβέ, στις Βόλβο και στις άλλες…δημοκρατικές δυνάμεις είναι.

    Δυστυχώς – και για να το σοβαρέψουμε λίγο - το υγιέστερο και παραγωγικότερο κύτταρο της κοινωνίας, η «Μεσαία Τάξη», δημιούργημα των τελευταίων ετών της δεκαετίας του ’60 και των αρχών αυτής του ‘70, έχει αρχίσει προ πολλού να μας αφήνει χρόνους. Η κλασική Ελληνική οικογένεια, ο στυλοβάτης και κύριος εκφραστής των παραδόσεων, των ηθών και των εθίμων της φυλής μας, έχει τεθεί υπό απηνή διωγμό και ξεδοντιάζεται μέρα με τη μέρα.
    Η μεσαία Ελληνική οικογένεια είναι αυτή που πήγαινε στα πανηγύρια, που μετεξελίχθηκαν σε φεστιβάλ του κερατά, απαξιώνοντας παραδόσεις αιώνων. Η μεσαία Ελληνική οικογένεια είναι αυτή που μάτωνε τη άγονη γη και την έκανε περιβόλι, μέχρι που κάποιοι ανακάλυψαν ότι μπορείς να πλουτίσεις πετώντας στις χωματερές τους χρυσούς καρπούς της με αντάλλαγμα μια γερή επιδότηση των…κουτόφραγκων.

    Η μεσαία Ελληνική οικογένεια στήριζε τον μικρό επιτηδευματία με το μπακάλικο, το μανάβικο, το ψιλικατζίδικο, το εμπορικάκι, την Ελληνική επιχείρηση, ώσπου κάποια μέρα αυτές μυστηριωδώς ή κάηκαν ή επτώχευσαν, για να έλθουν τα ξένα μεγαθήρια να μας ταΐζουν άλογο αντί για βόδι. Αλλά τέτοια βόδια που είμαστε, καλά να πάθουμε

    Τέτοιο διωγμό, ούτε οι απόγονοι του Σουλεϊμάν του μεγαλοπρεπούς δεν πέτυχαν. Βέβαια εννοούμε τους απογόνους από το 1453 μέχρι το 2009, γιατί οι μετέπειτα απόγονοι, βρήκαν πρόσφορο έδαφος μέσω των «Ελληνικών» καναλιών να αλώσουν ό,τι απέμεινε.

    Και τώρα;

    Ε, τώρα θα ακολουθήσουμε την μοίρα της Στεφανίας και - πού ξέρεις - μπορεί να βρεθεί κάποιο φτωχό πλην τίμιο και καλό παλικάρι, να μας βγάλει από το βούρκο…

Η ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΤΙΑ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΦΙΛΩΝ 

Η ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΤΙΑ

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Ιωάννης Μ. Ασλανίδης Αντιστράτηγος ε.α.

                Αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας με τις μουντζούρες στους τοίχους είναι ακατανόητο, απαράδεκτο και ένα ακόμη στοιχείο ελλείψεως αγωγής από μερίδα νέων μας. Πρόσφατα, ταξίδευε ένα τουριστικό λεωφορείο σε κάποιες πόλεις της Ευρώπης με Έλληνες από την Θεσσαλονίκη. Κατά την μετακίνηση του λεωφορείου μέσα στην πόλη της Πράγας, οι ταξιδιώτες από την Θεσσαλονίκη εντυπωσιάστηκαν από την καθαριότητα και την παντελή έλλειψη ρυπάνσεων των τοίχων της πόλεως. Την εντύπωση αυτή την είπαν στην συνοδό τους αγανακτισμένοι από την εικόνα που παρουσιάζουν τοίχοι ιδίως δημοσίων κτιρίων κ.λπ. στην Ελλάδα. Η συνοδός χαμογέλασε και είπε, πως κι εδώ υπάρχουν γραψίματα στους τοίχους. Λίγο πιο κάτω σε μια στροφή έδειξε στους εκδρομείς με δεικτικό χαμόγελο ένα τοίχο, που όντως ήταν γραμμένος, έκπληκτοι διαβάσανε την λέξη «ΕΛΛΑΔΑΡΑ» 

               Αυτή η λαίλαπα, τα τελευταία χρόνια της Μουτζούρας, των γκράφιτι και της συνθηματολογίας πολιτικής, κοινωνικής και γηπεδικής που ρυπαίνουν τους τοίχους των μεγαλουπόλεων και ιδίως της πόλεως των Αθηνών, έχει ξεπεράσει ακόμη και την υπερβολή.

            Το κέντρο της Αθήνας μοιάζει μερικές φορές έτσι όπως είναι γραμμένοι οι τοίχοι του, σαν να πρόκειται για μια υπαίθρια γκαλερί ζωγραφικής αφηρημένης τέχνης. Ισόγεια πολυκατοικιών, δημόσια κτίρια, νεοκλασικά διατηρητέα, σχολεία, παγκάκια, βαγόνια τρένων κ.λπ., φαίνεται ότι τίποτε δεν μπορεί να γλυτώσει από την λαίλαπα αυτήν των παραβατικών ενεργειών κάποιων οι οποίοι επιθυμούν ν’ αποθανατίσουν αποτυπώματά τους στους τοίχους με άθλιες μουντζούρες, αλλά και πολλές φορές με αξιόλογα «γκράφιτι» έργα τέχνης, που μειώνουν την αξία των, με την άνομη παρουσία αυτών σε ακατάλληλους χώρους.

            Σε μερικές συνοικίες των Αθηνών, η κατάσταση έχει επιβαρυνθεί πάρα πολύ, που οι κάτοικοί των σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Παρατηρείται το φαινόμενο στην μορφή ρύπανσης των τοίχων κ.λπ., η απόσταση μεταξύ βανδαλισμού και έμπνευσης είναι ελάχιστη. Γενικά η επιθυμία να γράφουμε στους τοίχους διαλαθόμενοι την προσοχή των ανθρώπων ή περισσότερο της αστυνομίας είναι μια, κατά την γνώμη μου, μορφή βαρβαρότητας.

            Τα «γκράφιτι» που θεωρούνται μία ήπιας μορφής παραβατικότητα, κατά κάποιους ερευνητές, άρχισαν να εμφανίζονται σε πόλεις που διέρχονται κρίση και πολλαπλασιάστηκαν όταν αυτές, γνώρισαν οικονομικά προβλήματα και μεγάλες κοινωνικές ανισότητες. Η ταυτότητα τουλάχιστον των ελληνικών «γκράφιτι», κατά τους ειδικούς καταδεικνύουν την πολιτισμική κρίση που διέρχεται η χώρα μας, την αποσύνθεση του δημοσίου χώρου και τα οικονομικά και λοιπά αδιέξοδα της σημερινής νεολαίας, παρουσιάζοντας μια νεολαία θυμωμένη, συχνά ασεβής και βάρβαρη μέσα από την παράνομη δημιουργική της.

            Η ποινικοποίηση των «γκράφιτι» μιας βέβαια ήπιας μορφής παραβατικότητας δεν έχει γίνει στην Ελλάδα, ούτε έχουν ληφθεί άλλα μέτρα για τον περιορισμό των. Η Αστυνομία στην Ελλάδα, όταν ασχοληθεί με το θέμα αυτό, τους οδηγεί στην Αστυνομία προς εξακρίβωση στοιχείων και τίποτε άλλο.

            Η Πολιτεία δεν έχει προβλέψει, ούτε έστω ήπιους τρόπους αντιμετώπισης του προβλήματος ρύπανσης των τοίχων, όπως συμβαίνει σε πολλές πόλεις της Ευρώπης. Π.χ. στη Γαλλία έχουν δημιουργηθεί ομάδες πολιτών που σβήνουν τα «γκράφιτι» και λοιπές μουντζούρες. Βγαίνουν με ειδικά αυτοκίνητα στους δρόμους και κάνουν αυτή την δουλειά, προσπαθώντας πολλές φορές να εντοπίσουν ακόμη και τον παραβάτη.

            Είναι εξακριβωμένο όσο μεγαλώνει ο νέος αλλάζει μυαλά, δεν γράφει πλέον, όπως του έρθει και όπου του έλθει. Μεγαλώνοντας δημιουργούνται ορισμένες αναστολές της παραβατικότητάς του αυτής, ίσως από φόβο, ίσως από αίσθημα πλέον ευθύνης και ίσως από την γνώση πλέον ότι, με την άνομη συμπεριφορά του, αναγνωρίζει την ζημιά που προκαλεί στους συνανθρώπους, στην κοινωνία και στην όλη εικόνα της Πατρίδος του.

            Πέραν των μέτρων απόσβεσης των καλαισθητικών και κακοαισθητικών εικόνων που παρουσιάζουν τα πάσης μορφής γραφόμενα στους τοίχους, απαιτείται και προσπάθεια πρόληψης και εάν είναι δυνατόν μείωσης στο ελάχιστο τουλάχιστον της αντιαισθητικής εικόνας αυτής από τους τοίχους.

            Για να επιτευχθεί αυτό απαιτείται συντονισμένη προσπάθεια της πολιτείας, των διδασκάλων και ιδίως της οικογένειας, για την διαπαιδαγώγηση των νέων μας, ώστε να συνειδητοποιήσουν από την μικρή των ηλικία ότι δεν θα πρέπει να επιδίδονται σε τέτοιες παραβατικότητες που βλάπτουν τους συνανθρώπους των και την εικόνα της πόλης των.

Οι ηλικιωμένοι Βρετανοί «καταδίκασαν» τους νέους: Ψήφισαν Brexit.

ΔΙΕΘΝΗ ΘΕΜΑΤΑ 

Οι ηλικιωμένοι Βρετανοί «καταδίκασαν» τους νέους: Ψήφισαν Brexit.

Προφανώς, οι ηλικιωμένοι είχαν την πείρα και την γνώση, να δούν προς τα πού πάει η υπόθεση…..

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://www.iefimerida.gr/

    Η Βρετανία έκανε την έκπληξη, σοκάροντας ολόκληρο τον πλανήτη και περισσότερο απ' όλους τους ίδιους της τους πολίτες. Το Brexit είναι η νέα τους πραγματικότητα, με το μέλλον της χώρας μακριά από την ΕΕ να μοιάζει αβέβαιο.

    Εκατομμύρια Βρετανοί προσήλθαν στις κάλπες, διεκδικώντας το μέλλον που είχαν φανταστεί για την χώρα τους, με την επόμενη μέρα να δείχνει ακριβώς αυτό: πως κάθε γενιά είχε στο μυαλό της ένα διαφορετικό αύριο.

    Ο Independent, σε άρθρο την 24η Ιουλίου, αναγνώρισε πως η Βρετανία είναι χωρισμένη σε νέους και ηλικιωμένους. «Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένας θρίαμβος της ''γκρίζας'' ψήφου», σημείωνε χαρακτηριστικά, με μόλις το 39% των ατόμων άνω των 65 να λένε «Ναι» στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

    Από την άλλη πλευρά, άτομα ηλικίας κάτω των 25 ετών κατά 75%, επιθυμούν την παραμονή στην ΕΕ. Δίπλα σε αυτούς, στέκονται και οι 16άρηδες της χώρας, οι οποίοι παρόλο που δεν ψήφισαν, βρέθηκαν έξω από την πρωθυπουργική κατοικία στη Downing Street  να διαμαρτύρονται για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

    «Πού είναι η ψήφος μας», «Πού είναι το μέλλον μας», φώναζαν, με πανό και πλακάτ στα χέρια, ρωτώντας γιατί εκείνοι δεν ψήφισαν σε μια τέτοια απόφαση, που θα έχει τεράστιο αντίκτυπο στο μέλλον τους.

    Γραφήματα, που παρουσιάζει, ο Independent αποτυπώνουν το χάσμα γενεών, που υπήρχε στο δημοψήφισμα.

Το βαρύ παρελθόν μιας μικρής εκκλησίας στην καρδιά της Θεσσαλονίκης.

ΕΔΩ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 

Το βαρύ παρελθόν μιας μικρής εκκλησίας στην καρδιά της Θεσσαλονίκης.

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://parallaximag.gr

Γιώργος Τσιτιρίδης

    Είναι μια  από τις ωραιότερες μικρές εκκλησίες της πόλης. Ο Άγιος Αντώνιος αν και στην καρδιά του κέντρου περνάει τις περισσότερες φορές  σχεδόν απαρατήρητος από τους καθημερινούς διαβάτες. Η οικιστική ανάπτυξη έχει περικυκλώσει τον ναό με  πολυκατοικίες και ψηλά κτίρια. Βρίσκεται στη συμβολή των οδών Δημητρίου Μαργαρίτη και Φιλικής εταιρίας, πολύ κοντά στην  πλατεία Ναβαρίνου και στα πανεπιστήμια, δίπλα σχεδόν από την κεντρική βιβλιοθήκη της πόλης και τον κινηματογράφο Μακεδονικόν.

    Ο τύπος του ναού είναι δίκλινη κεραμοσκεπαστή βασιλική με στοά, που δε σώζεται σήμερα, και είναι φτιαγμένος κατά  τον 19ο αιώνα περίπου. Ο μικρός αυτός ναός συνοδευόταν παλαιότερα με μια σειρά από άλλα κτίσματα, ήταν δηλαδή  μέρος ενός μεγαλύτερου, ναού του Κωνσταντίνου και Ελένης ο οποίος επίσης σώζεται μέχρι και σήμερα και βρίσκεται λίγο πιο κάτω στην πλατεία Ιπποδρομίου. Η μια πλευρά του ναού εφάπτονταν με τα τείχη  της πόλης τα οποία σταδιακά γκρεμίστηκαν αλλά   ένα κομμάτι τους  στο πίσω μέρος τους ναού έχει διασωθεί και αποτελεί τμήμα του κήπου, εξωτερικού χώρου του ναού.                                   Η εκκλησία αποτελεί ένα κόσμημα εσωτερικά και εξωτερικά  και χαίρεται κανείς να την βλέπει. Ένα ησυχαστήριο μέσα στο πολύβουο πολυπληθές κέντρο της πόλης. Κρύβει όμως και μια ιστορία περίεργη  και ίσως αδιανόητη για τα σημερινά δεδομένα.

   Ο Αγιος Αντώνιος σύμφωνα με την ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία  θεωρείται  ο προστάτης άγιος και θεραπευτής των ψυχικά ασθενών. Γ αυτόν το λόγο  τα παλαιότερα χρόνια οι συγγενείς όσων εθεωρείτο ότι έπασχαν από κάποια ψυχική νόσο και κάποιες φορές ακόμα και οι ίδιοι οικιοθελώς, συνήθιζαν να  πηγαίνουν στο ναό. Εκεί τους  έδεναν με αλυσίδες και χαλκάδες  γύρω από το τέμπλο και τις κολώνες και τους άφηναν να θεραπευτούν. Μιλάμε για εποχές που οι ψυχικές ασθένειες ήταν θέμα ταμπού, μια κατάρα για την οικογένεια και ένα κεφάλαιο παντελώς άγνωστο για πολλά χρόνια. Το θέμα ειδικά στην Ελλάδα δεν το είχε προσεγγίσει η ιατρική επιστήμη, τα βήματα ήταν αργά, δειλά και πολλές φορές προς λάθος κατευθύνσεις οπότε η μόνη κατά πολλούς σωτηρία ήταν ένα θαύμα προερχόμενο από το θεό η κάποιο άγιο.  Και ποιος θα μπορούσε να είναι ο καταλληλότερος αν όχι ο ίδιος ο προστάτης των ψυχικά αδύναμων.

    Στο βιβλίο της Αίγλης Μπρούσκου που πρόσφατα κυκλοφόρησε με τίτλο «Λόγω κρίσεων σου χαρίζω το παιδί μου» από τις εκδόσεις ΣΥΜΕΠΕ (Σύλλογος Μέριμνας παιδιού και εφήβου) με θέμα τα παιδιά του βρεφοκομείου Άγιος Στυλιανός διαβάζουμε μεταξύ άλλων πως «Ήδη από την δεκαετία του 1920 αναφέρεται η επιλόχειος κατάθλιψη ως λόγος εισαγωγής νεογέννητων στα βρεφοκομεία αφού συχνά η μητέρα οδηγείται στην εκκλησία του αγίου Αντωνίου για να θεραπευτεί».

    Η εκκλησία σταμάτησε να λειτουργεί ως θεραπευτήριο όταν μετά την αστυφιλία η ανέγερση των πολυκατοικιών, η πυκνότητα των κτιρίων γύρω από τον ναό έκανε τους γείτονες να διαμαρτύρονται  για τα τεκταινόμενα εντός του ναού
    «Ήταν αδύνατο να ησυχάσει κανείς από τα ουρλιαχτά και τις φωνές των ανθρώπων μέσα στο ναό.»

    Λέγεται πως έχουν βρεθεί αλυσίδες από την εποχή που ο ναός φιλοξενούσε τους ανθρώπους αυτούς που περίμεναν το  θαύμα από τον άγιο και μάλιστα μέχρι πρότινος υπήρχαν τα σημάδια των κρίκων στο τέμπλο του ναού.
    Σήμερα αυτός ο μικρός όμορφος ναός δεν θυμίζει σε τίποτα την απάνθρωπη και μακάβρια αποστολή του, όλα αυτά στα οποία εξέθεταν οι συγγενείς τους αρρώστους τους με την ελπίδα της γιατρειάς, αντιθέτως είναι  μια ήρεμη δροσερή γωνία με έναν καταπράσινο κήπο  που προσφέρει ηρεμία και γαλήνη.