Στη Θεσσαλονίκη, η ΔΕΘ δεν ανοίγει τις πύλες της∙ ανοίγει το στόμα της. Και από μέσα βγαίνουν λόγια, μεγάλα, φουσκωμένα, σαν μπαλόνια που τα φυσάει η πολιτική ευγλωττία και τα σκάει η πραγματικότητα πριν καν φτάσουν στον πολίτη.
Κάθε Σεπτέμβρης, η πόλη γίνεται σκηνή. Οι υπουργοί ανεβαίνουν σαν πρωταγωνιστές αρχαίας κωμωδίας, με χιτώνες από υποσχέσεις και σανδάλια από στατιστικές. Κι όταν τελειώσει η παράσταση, μένει μόνο η μυρωδιά του καπνού από τα λόγια που κάηκαν πριν προλάβουν να γίνουν πράξεις.
Οι εξαγγελίες πέφτουν σαν βροχή∙ όχι εκείνη τη δροσερή, αλλά την άλλη, τη λασπωμένη, που σε κάνει να λες: «Πάλι θα πλύνω το αυτοκίνητο χωρίς σάλιο».
Και μετά έρχονται οι μισθοί. Αυτοί οι ταπεινοί, οι καημένοι, που κάθε χρόνο τους υπόσχονται άνοδο, και κάθε χρόνο τους βλέπουμε να στέκονται στην ίδια παλιά σκάλα, με το ένα πόδι σηκωμένο, έτοιμο να ανέβει το επόμενο σκαλί, αλλά κάποιος τους φωνάζει: «Μείνε εκεί, θα δούμε…» Και μένουν.
Η αύξηση μισθού ανακοινώνεται με στόμφο, σαν βασιλικό διάταγμα. Κι όταν φτάνει στον πολίτη, είναι τόσο μικρή, που χρειάζεται μεγεθυντικό φακό για να τη δει και ψυχολογικό φακό για να τη νιώσει.
Λένε «θα φτάσουμε την Ευρώπη». Κι η Ευρώπη, από μακριά, κοιτάζει σαν θεία στο γάμο που δεν πήγε: με συμπάθεια, με απορία, και με εκείνο το βλέμμα που λέει «Παιδιά, κάντε κουράγιο…».
Και όταν τελειώσει η ΔΕΘ, η πόλη μένει με τα φώτα σβηστά και τις υποσχέσεις αναμμένες, σαν λαμπάκια που δεν ξέρεις αν είναι για γιορτή ή για μνημόσυνο.
Η Θεσσαλονίκη ξαναβρίσκει τον ρυθμό της, οι μισθοί ξαναβρίσκουν το ταβάνι τους, κι εμείς ξαναβρίσκουμε το χιούμορ μας, γιατί χωρίς αυτό θα έπρεπε να βρούμε την ελπίδα μας — κι αυτό, Αγαπητοί μου είναι πολύ πιο δύσκολο. Δημήτρης Βόγγολης
.jpg)
Στη Θεσσαλονίκη, η ΔΕΘ δεν ανοίγει τις πύλες της∙
ΑπάντησηΔιαγραφήανοίγει το στόμα της.
Και από μέσα βγαίνουν λόγια, μεγάλα, φουσκωμένα,
σαν μπαλόνια που τα φυσάει η πολιτική ευγλωττία
και τα σκάει η πραγματικότητα πριν καν φτάσουν στον πολίτη.
Κάθε Σεπτέμβρης, η πόλη γίνεται σκηνή.
Οι υπουργοί ανεβαίνουν σαν πρωταγωνιστές αρχαίας κωμωδίας,
με χιτώνες από υποσχέσεις και σανδάλια από στατιστικές.
Κι όταν τελειώσει η παράσταση,
μένει μόνο η μυρωδιά του καπνού από τα λόγια που κάηκαν
πριν προλάβουν να γίνουν πράξεις.
Οι εξαγγελίες πέφτουν σαν βροχή∙
όχι εκείνη τη δροσερή,
αλλά την άλλη, τη λασπωμένη,
που σε κάνει να λες:
«Πάλι θα πλύνω το αυτοκίνητο χωρίς σάλιο».
Και μετά έρχονται οι μισθοί.
Αυτοί οι ταπεινοί, οι καημένοι,
που κάθε χρόνο τους υπόσχονται άνοδο,
και κάθε χρόνο τους βλέπουμε να στέκονται
στην ίδια παλιά σκάλα,
με το ένα πόδι σηκωμένο,
έτοιμο να ανέβει το επόμενο σκαλί,
αλλά κάποιος τους φωνάζει:
«Μείνε εκεί, θα δούμε…»
Και μένουν.
Η αύξηση μισθού ανακοινώνεται με στόμφο,
σαν βασιλικό διάταγμα.
Κι όταν φτάνει στον πολίτη,
είναι τόσο μικρή,
που χρειάζεται μεγεθυντικό φακό
για να τη δει και ψυχολογικό φακό
για να τη νιώσει.
Λένε «θα φτάσουμε την Ευρώπη».
Κι η Ευρώπη, από μακριά,
κοιτάζει σαν θεία στο γάμο που δεν πήγε:
με συμπάθεια, με απορία,
και με εκείνο το βλέμμα που λέει
«Παιδιά, κάντε κουράγιο…».
Και όταν τελειώσει η ΔΕΘ,
η πόλη μένει με τα φώτα σβηστά
και τις υποσχέσεις αναμμένες,
σαν λαμπάκια που δεν ξέρεις
αν είναι για γιορτή
ή για μνημόσυνο.
Η Θεσσαλονίκη ξαναβρίσκει τον ρυθμό της,
οι μισθοί ξαναβρίσκουν το ταβάνι τους,
κι εμείς ξαναβρίσκουμε το χιούμορ μας,
γιατί χωρίς αυτό
θα έπρεπε να βρούμε την ελπίδα μας —
κι αυτό, Αγαπητοί μου
είναι πολύ πιο δύσκολο. Δημήτρης Βόγγολης